- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De wilddienst van de staat loste een conflict met de knaagdieren op met militaire parachutes en speciale kisten.

In 1948 vond de Idaho Fish and Game een onconventionele oplossing voor een conflict met bevers: ze werden vanuit een vliegtuig met parachutes gedropt om ze naar valleien te verplaatsen die onbereikbaar waren over de weg. De operatie, beschreven door medewerker Elmo W. Heter in april 1950 in het Journal of Wildlife Management, was de eerste keer dat een Amerikaanse jachtdienst levende dieren per vliegtuig vervoerde.

Een kist die vanzelf openging voor veilig transport

De grootste uitdaging was het ontwerpen van een geschikte container. De eerste kisten met gevlochten wilgenuiteinden bleken kwetsbaar omdat de knaagdieren ze te vroeg doorboorden. De uiteindelijke oplossing bestond uit twee houten halve kisten die als een koffer aan elkaar zaten, 76 centimeter lang, uitgerust met stroken vrachtwagenbinnenband die als veren fungeerden en automatische opening bij de landing mogelijk maakten.

Elke kist vervoerde twee bevers, waardoor het aantal parachutes halveerde. Er werden 7,3 meter lange rayonmodellen uit militaire overschotten gebruikt. Een Travelair-dubbeldekker kon tot acht kisten meenemen en dropte ze vanaf 150 tot 245 meter hoogte boven de weilanden.

Geronimo, de testbever die de weg vrijmaakte

Voor de hoofdoperatie werd een oude mannetjesbever met de bijnaam Geronimo herhaaldelijk boven het vliegveld gedropt om het systeem te testen. Daarna vloog hij mee in de eerste officiële vlucht samen met drie jonge vrouwtjes.

Goedkoper dan muilezelkonvooien

In de herfst van 1948 werden 76 bevers vervoerd en slechts één overleed: een te zwakke binding brak los, het dier klom op het dak van de kist en viel van ongeveer 23 meter hoogte. Het traditionele alternatief waren muilezelkonvooien die meerdere dagen duurden en de dieren blootstelden aan hitte, stress en agressie van oudere exemplaren.

De luchtmethode bleek goedkoper. De kosten per twee kisten bedroegen twee dollar, 16 dollar voor twee parachutes en 12 dollar voor vlieguren, hoewel teruggehaalde parachutes de rekening halveerden.

De kolonies floreerden in onbereikbare gebieden

Eind 1949 keerden de teams terug naar de losplaatsen. De bevers hadden dammen, holen en wintervoorraden takken gebouwd. Hun kolonies vestigden zich in weilanden die ook vandaag de dag nog geen wegverbinding hebben.