Een nieuwe zesdelige thriller genaamd Hunting Alice Bell richt zich op de gevaren van internetvigilantisme. Comedian en auteur David Baddiel werkte samen met Guardian-televisiecritic Peter Bradshaw aan het verhaal van vijf vrouwen wier levens uit elkaar vallen nadat online beschuldigingen hen linken aan een beruchte moordenaar.
De serie begint met Fran, een gewone werkende moeder gespeeld door Alexandra Roach. Haar wereld stort in als haar naam en foto overspoeld worden op sociale media met claims dat ze moordenaar Jason Nash, gespeeld door Simon Pegg, hielp. Fran ontdekt al snel dat ze niet alleen is. De andere beschuldigde vrouwen bundelen hun krachten om zich te verzetten, wat nieuwe golven van online vergelding ontketent.
Baddiel legde de dynamiek uit. “De vrouwen sluiten zich aan en komen als een eenheid in de aanval. Dat roept weer een eigen reactie op, omdat het internet vaak bestaat uit een reactie en dan weer een reactie op die reactie.”
Het project is deels geïnspireerd door de zaak van Maxine Carr uit 2002, die een vals alibi gaf aan haar vriend Ian Huntley nadat hij twee schoolmeisjes had vermoord. Carr zat een korte gevangenisstraf uit en kreeg een nieuwe identiteit. De tabloidbelangstelling voor haar leven duurt al jaren voort.
Recenter voorbeelden zijn de online scrutinies rond verpleegster Lucy Letby en de verdwijning van Nicola Bulley, die allebei intense speculatie op sociale media aanwakkerden. Vergelijkbare patronen deden zich voor in de berichtgeving over het proces van Lindsay Clancy in de Verenigde Staten.
Baddiel en Bradshaw ontwikkelden het idee eerst als speelfilm met extra schrijvers Polly Buckle en Kate Verghese. Toen de film vastliep, herschreven ze het als televisieserie voor Clapperboard en Channel 4. De serie ging onlangs in première in het Verenigd Koninkrijk, met Sphere Abacus als distributeur voor het buitenland.
De productie vond plaats met een krap budget. Baddiel fungeerde als showrunner en bleef dagelijks op de set. Op een gegeven moment dwongen budgetbeperkingen hem in een tuinhuisje te verblijven terwijl de regisseur familiebezoek ontving.
De thriller bevat bewust momenten van humor. Baddiel merkte op dat mensen in het echte leven vaak grappen maken tijdens crises, en de serie weerspiegelt dat. Budgetlimieten leidden ook tot spontane herschrijvingen, zoals het omzetten van een geplande achtervolging in een auto naar een gespannen wandelscène die beter paste bij de sfeer van een klein stadje.
Ik denk dat er inderdaad een element van publieke vernedering in zit, omdat het gaat over gewone vrouwen die plots wakker worden en het middelpunt zijn van giftige aandacht. En dat kan iedereen overkomen.
Hoewel het huidige verhaal netjes afsluit, heeft Baddiel al een idee voor een tweede seizoen geschetst. Hij staat er open voor, maar neigt naar nieuwe projecten. Hij reflecteerde ook op de dubbele aard van het internet: het versterkt stemmen die anders over het hoofd worden gezien, maar kent ook aanhoudende toxiciteit die mensen een vals gevoel van doel geeft door verontwaardiging.