Hugh Howey noemt de 'Cyrano de Bergerac' uit 1990 zijn favoriete film aller tijden

De auteur van 'Silo' legt uit waarom de verfilming met Gérard Depardieu aansluit bij zijn opvattingen over authenticiteit en het geschreven woord

Hugh Howey, de auteur achter de boekenserie die Apple TV+ inspireerde tot de succesvolle sci-fi dramaserie Silo, heeft zijn favoriete film aller tijden onthuld. De schrijver, wiens werk een post-apocalyptische wereld in ondergrondse bunkers verkent, verraste sommige fans door te kiezen voor een Frans historisch drama uit 1990 in plaats van een klassieke sciencefictionfilm.

Howeys literaire wortels en het Silo-fenomeen

Howey brak door met de publicatie van Wool in 2012, een verhaal dat begon als een kort verhaal en uitgroeide tot een volledige serie. Hij volgde het op met Shift en Dust in 2013 en bouwde een verhaal over het langetermijnoverleven van de mensheid in een enorme ondergrondse structuur met ongeveer tienduizend bewoners over 144 niveaus. De boeken onderzoeken een samenleving die de catastrofe is vergeten die mensen onder de grond dreef.

Naast het Silo-universum publiceerde Howey standalone romans zoals I, Zombie en The Shell Collector, evenals Beacon 23, dat later een televisieserie werd. Hij schreef ook de young adult-boeken over Molly Fyde en verschillende non-fictiewerken over exploratie en navigatie.

Persoonlijke bloginzichten en een verrassende filmkeuze

Op zijn persoonlijke website deelt Howey regelmatig gedachten over onderwerpen variërend van risico’s van kunstmatige intelligentie tot fotografietips en updates over de Silo-televisiebewerking. In een recente post verklaarde hij rechtstreeks zijn favoriete film: de verfilming van Cyrano de Bergerac uit 1990 onder regie van Jean-Paul Rappeneau met Gérard Depardieu in de hoofdrol.

Mijn favoriete film aller tijden is de verfilming van 'Cyrano de Bergerac' uit 1990 met Gérard Depardieu. Vanaf het moment dat mijn beste vriend me de film liet zien, stond hij bovenaan.

— Hugh Howey, Persoonlijke blogpost

Het verhaal van Cyrano en de tijdloze aantrekkingskracht

Gebaseerd op het toneelstuk uit 1897 van Edmond Rostand volgt de film de briljante maar onzekere Cyrano, wiens grote neus hem onzeker maakt. Hij helpt in het geheim de knappe maar domme Christian om de mooie Roxane het hof te maken door welsprekende poëzie en proza aan te leveren. Het verhaal benadrukt romantisch bedrog en de pijn van onuitgesproken waarheid.

Howey prees de emotionele kern van het verhaal en merkte op hoe de personages nastreven wat ze willen via voorwendsels, maar geen echte vervulling vinden. Hij wees op de verkenning van onechtheid in de film, waarbij brieven en woorden hun ware auteur maskeren en iedereen ongelukkig achterlaten.

Het is ook een waarschuwing over hoe het geschreven woord zijn bron kan verhullen. Een brief is slechts een brief. Elke keer dat Roxane met Christian spreekt, verdwijnt de illusie. Je kunt auteurschap niet veinzen en je kunt ware liefde niet veinzen.

— Hugh Howey, Persoonlijke blogpost

Persoonlijke resonantie en bredere thema’s

Howey heeft nagedacht over waarom het verhaal hem zo diep raakt en noemde mogelijke parallellen met zijn eigen grotere dan gemiddelde neus, levenslange romanticisme en diepe waardering voor taal. Hij herinnerde zich dat hij op de middelbare school veel poëzie schreef en beschreef het verhaal als een waarschuwing voor de gevaren van onechte expressie.

Deze reflecties sluiten aan bij Howeys voortdurende commentaar op kunstmatige intelligentie, waarbij hij waarschuwt tegen tools die content genereren zonder echte menselijke oorsprong. De thema’s van Cyrano de Bergerac blijven doorklinken in zijn werk en publieke uitspraken.

Tags bij dit artikel