Howard Gordon over Netflix' The Beast in Me en de omstreden gewelddadige flashback

De producent van 24 en Homeland bespreekt de uitdagingen van het uitgangspunt, de casting van Matthew Rhys en het balanceren van wreedheid met publieksbetrokkenheid

Netflix-miniserie The Beast in Me draait om een rouwende schrijfster die haar buurman verdenkt van de moord op zijn vrouw. Showrunner Howard Gordon sprak onlangs over de lange weg naar productie en de creatieve keuzes die het spannende verhaal vormgaven.

Een statisch uitgangspunt overwinnen tijdens de ontwikkeling

Schrijver Gabe Rotter rondde een vroege versie van het verhaal zes of zeven jaar geleden af. Gordon merkte op dat het kernidee twee geïsoleerde personages met beperkte dramatische interactie bevatte. Het oorspronkelijke concept plaatste de verdachte moordenaar in de voorsteden waar hij schilderde, wat weinig ruimte liet voor conflict of voortgang.

Om de plot dynamischer te maken, gaven de makers Nile Jarvis een prominente rol in een controversieel vastgoedproject genaamd Jarvis Yards. Ze breidden ook de nevenrelaties uit en reduceerden overlappende traumaverhaallijnen die het centrale rouwthema dreigden te verwateren. Het resultaat hield de focus op verlies en argwaan terwijl het lagen van hedendaagse belangen toevoegde.

Publieksonzekerheid over Niles schuld in stand houden

Gordon legde uit dat de serie bewust aanwijzingen plant om kijkers te laten twijfelen of Nile de misdaad heeft gepleegd. Tegelijkertijd moesten de schrijvers rekening houden met het feit dat het publiek weet dat een uitkomst zonder moord het verhaal richtingloos zou maken. Achtergrondinformatie werd verwerkt in lopende gebeurtenissen in plaats van via expositie te worden aangeboden.

De pilot eindigt met de protagonist die haar donkerste wens met Nile deelt. Gordon merkte op dat dit moment alleen logisch wordt vanuit het perspectief van sociopathie, waardoor het team dat perspectief moest omarmen in plaats van conventionele oorzaak en gevolg te zoeken.

Matthew Rhys geeft een meedogenloos personage menselijkheid

De casting van Matthew Rhys als Nile bleek cruciaal. Gordon zei dat de acteur de verwachtingen overtrof door charme te combineren met gevaar en kwetsbaarheid. In plaats van te leunen op voor de hand liggende schurkentropes, creëerde Rhys een gelaagde prestatie die het personage boeiend maakte, ook toen zijn daden donkerder werden.

De relatie tussen Nile en Claire Danes' personage Aggie ontwikkelt zich tot een onwaarschijnlijke band. Gordon benadrukte hoe het weglaten van fysieke intimiteit uit de dynamiek de emotionele en psychologische elementen liet uitblinken, waardoor het gevoel van verraad toen het vertrouwen brak, werd versterkt.

Beslissen hoe expliciet de sleutelmordscène moet zijn

De flashback van de moord op Niles vrouw, gespeeld door Leila George, zorgde tijdens de productie voor discussie. Gordon beschreef zichzelf als de voorzichtigste stem op de set, maar steunde uiteindelijk een volledige toewijding aan het geweld zodra het besluit was genomen.

Er waren mensen voor wie dat een potentieel afhaakmoment was. Misschien keken sommige mensen juist daarom extra. Dat is moeilijk te zeggen.

— Howard Gordon, Interview with The Hollywood Reporter

Hij voegde eraan toe dat de intensiteit paste bij de algehele toon van de serie en de aard van het personage. De scène beantwoordt direct de centrale vraag die de serie stelt over de vraag of Nile zijn vrouw heeft vermoord, en levert na aanhoudende spanning de payoff.

Tags bij dit artikel