Herontdekt concept van Joan Didion legt openhartige Summer of Love-visies van Grateful Dead vast

Volledig transcript van 1967-interview onthult frustraties van de band met hippie-organisatoren en hun ongekunstelde kijk op de scene

Zelfs de zorgvuldig bewaarde papieren van Joan Didion bevatten onverwachte vondsten. Een compleet concept van haar interview uit 1967 met de Grateful Dead is opgedoken uit de New York Public Library en biedt lezers een directe blik op de mentaliteit van de band op het hoogtepunt van de Summer of Love.

Didions opdracht leidt naar repetitieruimte in de Bay Area

The Saturday Evening Post stuurde de gevierde romanschrijfster en essayiste naar de repetitieruimte van de groep in de San Francisco Bay Area. Ze observeerde hun oefensessie en sprak met leden Jerry Garcia, Bob Weir, Phil Lesh en Bill Kreutzmann nadat Ron Pigpen McKernan zonder uitleg was vertrokken.

Een kort deel van het gesprek verscheen later in haar baanbrekende bundel Slouching Toward Bethlehem. Het volledige manuscript van drie pagina’s bleef verborgen tot muziekjournalist Geoff Weiss het aantrof in het gezamenlijke archief van Didion en haar echtgenoot John Gregory Dunne.

Bandleden delen rauwe meningen over de lokale scene

Weiss publiceerde het volledige concept op zijn Substack Passion of the Weiss. De pagina’s vormen een scherpe momentopname van het tijdperk, compleet met eigentijdse straattaal over scenes, trips en bags. Didion beschreef de muzikanten als zeer onderhoudend en zeer ongekunsteld.

We spelen in Davis, ergens daar – daar leven ze niet echt. We hebben een dode gordijn achter ons. Ze halen ons erbij omdat ze horen dat dat gebeurt. Zelfs hun gedachten bewegen niet. We kunnen het oppikken – het is alsof je voor een bakstenen muur speelt, behalve dat het erger is, omdat deze bakstenen muur iets verwacht en je weet niet wat.

— Jerry Garcia, 1967 interview met Joan Didion

De groep uitte felle bezwaren tegen plannen van de Council for a Summer of Love om de hele zomer georganiseerde evenementen in Golden Gate Park te houden. Ze zagen de organisatoren als onderdeel van een machtsstructuur die de muziek wilde controleren in plaats van het een spontaan geschenk van de bands aan hun publiek te laten.

Als ze hierover beginnen dat – ze – het – in – de – Panhandle – doen – en – dan – in – het – Park, moeten we samengaan met Janis Joplin en Big Brother & the Holding Company en zeggen fuck you, we spelen samen. Dat is juist, het is onze trip, niet die van die hippie-kooplieden.

— Grateful Dead-leden, 1967 interview met Joan Didion

Militante agenda’s botsen met verlangen naar simpele pret

Garcia en zijn bandleden uitten hun zorgen over activisten die zich onder het podium positioneerden om het publiek naar politieke statements te sturen. Ze wilden liever een leuke ervaring bieden dan verklaringen afleggen.

In het Park staan altijd zo’n twintig of dertig mensen onder het podium, klaar om de menigte voor hun eigen doeleinden te sturen, klaar om hen mee te nemen op een militante trip. Ja, militante vrede. Altijd klaar om een politieke verklaring af te leggen — wij willen de menigte niet sturen, we willen gewoon een leuke tijd hebben.

— Jerry Garcia en bandleden, 1967 interview met Joan Didion

De herontdekking voegt diepgang toe aan het historische verslag van de Summer of Love en benadrukt Didions talent om de ongepolijste stemmen van haar onderwerpen vast te leggen.