De media-aandacht in het voetbal richt zich meestal op de spelers, maar bereikt soms ook hun partners. Sociale media versterken de druk en de beledigingen, vooral wanneer de band met Lamine Yamal is en Spanje net zijn tweede WK heeft gewonnen. In deze situatie heeft Inés García besloten haar profielen te gebruiken om een halt toe te roepen aan de vijandigheid.
In een uitgebreid bericht legt García uit dat ze nooit had verwacht dat het delen van simpele details uit haar leven zoveel reacties zou oproepen. Ze heeft urenlang commentaren gelezen en erkent dat ze, ondanks haar poging om sterk te blijven, toch een mens met gevoelens is.
Achter dit account zit iemand die voelt, die huilt, die fouten maakt en die menselijk blijft ondanks een relatie. Ik begrijp kritiek als die met respect wordt gegeven. Maar er is een enorm verschil tussen een mening geven en tijd besteden aan het vernederen, beledigen of het ergste wensen aan iemand die ze niet eens kennen.
García benadrukt dat ze niemand schaadt of iets afneemt van anderen. Ze leeft gewoon haar leven en vraagt gebruikers om, voordat ze schrijven, te bedenken dat er aan de andere kant een persoon zit met familie, vrienden en onzekerheden.
Haar slotboodschap benadrukt de noodzaak om mededogen te kiezen boven haat. Ze hoopt dat internet geen plek wordt waar wreedheid wordt gevierd en bedankt iedereen die haar steun heeft aangeboden.
Het bericht eindigt met een oprechte dankbetuiging aan wie de tijd nam om te lezen en bemoedigende woorden te sturen, met de herinnering dat iedereen probeert zo goed mogelijk te leven.