De filmwereld rouwt om het verlies van Hayden Panettiere, die op 36-jarige leeftijd is overleden. Het nieuws raakt horrorfans extra hard vanwege haar opvallende bijdragen aan het genre.
Panettiere verwierf eerst bekendheid in lichtere producties als Ice Princess en Bring It On: All or Nothing, voordat ze een vertrouwd gezicht werd in donkerder verhalen. Ze kreeg lof voor haar rol in de sciencefictionserie Heroes en verscheen later in de Scream-franchise. Ook leende ze haar talenten aan het interactieve horrorspel Until Dawn, waarin motion-capture-technologie een filmische ervaring creëerde die door spelersbeslissingen werd bepaald.
Haar laatste voltooide project was de psychologische thriller Sleepwalker, geschreven en geregisseerd door Brandon Auman. In de film speelt ze een kunstenares die worstelt met verdriet nadat een auto-ongeluk het leven van haar dochter eist en haar gewelddadige echtgenoot in coma achterlaat. Ze krijgt slaapwandel-episodes met verontrustende visioenen die de grens tussen nachtmerrie en werkelijkheid vervagen. Panettiere was ook uitvoerend producent.
Sleepwalker verscheen op 9 januari 2026 met weinig promotie op streamingplatforms. De film is momenteel te huur of te koop via Apple TV, Prime Video en Fandango.
Eerder in 2026 bracht Panettiere haar memoires This is Me: A Reckoning uit, waarin ze haar moeilijkheden beschreef van haar jaren als kindster tot aan haar volwassenheid. De thema's van emotionele strijd in het boek sluiten nauw aan bij de inhoud van Sleepwalker.
Na de geboorte van haar dochter met bokser Wladimir Klitschko kampte Panettiere met hevige postnatale depressie en begon ze zwaar te drinken. Later gaf ze Klitschko na hun scheiding het volledige ouderlijk gezag om het kind meer stabiliteit te bieden.
Tijdens haar tijd in de serie Nashville begon Panettiere een relatie met Brian Hickerson. Hij werd in 2020 gearresteerd op beschuldiging van mishandeling in huiselijke kring en het intimideren van een getuige. Hickerson pleitte geen schuld en zat vanaf 2021 gevangenisstraf uit.
I'm really drawn to characters that have been through trauma. It's something that I relate to.
Ze voegde eraan toe dat de verkenning van schuld en verlies in de film vertrouwd aanvoelde, waardoor ze direct uit haar persoonlijke geschiedenis kon putten. Ondanks het zware onderwerp gaf ze aan tevreden te zijn met het eindresultaat.
When it's dark subject matter like this, I feel very accomplished when I know that we got it, that we hit the nail on the head, and that I did my job to the best of my ability. I just feel it gives me deep pride in what I do.