Hannah Einbinder uitte optimisme over de toekomst van queer verhalen in Hollywood na haar hoofdrol in het nieuwe film van scenarist-regisseur Jane Schoenbrun, Teenage Sex and Death at Camp Miasma.
Op de Amerikaanse première in Los Angeles op 29 juli zei Einbinder dat ze hoopt dat de ontvangst van de film studios meer vertrouwen geeft in queer makers achter de camera.
De film ging op 7 augustus in beperkt release via Mubi en bracht 251.000 dollar op over vijf zalen, goed voor een gemiddelde van 50.300 dollar per locatie. De distributeur plant een uitbreiding naar vijftig extra bioscopen het weekend daarop, voorafgaand aan een landelijke uitrol op 21 augustus.
Met Gillian Anderson in een van de hoofdrollen markeert de film een duidelijke toonwisseling voor Schoenbrun na de psychologische intensiteit van de film I Saw the TV Glow uit 2024.
Schoenbrun beschreef de nieuwe film als een slasherkomedie die spanning combineert met humor. De regisseur gaf aan dat het verhaal voortkwam uit een periode van persoonlijke transitie vol angst en vreugde na eerdere werken.
Ik ging door een periode die echt eng was, maar ook heel vreugdevol. Na de dubbele klap van trauma met We’re All Going to the World’s Fair en TV Glow begon ik me eindelijk goed te voelen in mijn lichaam en mezelf, en daarom staat deze film voor een vrijer en vrolijker deel van mijn leven.
Het verhaal draait om Kris, een queer filmmaker gespeeld door Einbinder, die een reboot wil maken van de fictieve horrorreeks Camp Miasma. Haar pogingen leiden haar naar de teruggetrokken originele ster Billy Presley, vertolkt door Anderson, en brengen haar naar de afgelegen locatie waar de eerste film werd opgenomen.
Daar krijgt Kris te maken met bovennatuurlijke elementen, waaronder de geest Little Death gespeeld door Jack Haven, wat resulteert in een mix van gore, romantische en komische scènes.
Jasmin Savoy Brown, die Kris’ partner Mari speelt, prees de collaboratieve stijl en frisse blik van de regisseur in vergelijking met meer conventionele Hollywood-stemmen.
Jane is heel slim en heel intentioneel, maar tegelijkertijd heel collaboratief. Dat is juist zo leuk aan werken met filmmakers die niet worden gezien als straight white men. Iedereen buiten die binaire categorie, en zeker iemand die er zo ver buiten staat, brengt een andere aanpak en andere energie.
Schoenbrun benadrukte de wens om met elk project onverwachte terreinen te blijven verkennen in plaats van bekende formules te herhalen.
Ik wil blijven maken wat verkent en uitdaagt wat ik kan doen in dit medium. Elke film wil ik op de een of andere manier onverwacht laten voelen.
Patrick Fischler, die een benzinepompbediende speelt, sprak zijn steun uit voor Schoenbruns visie en het potentieel om een breed publiek te bereiken.
Ik wil films die iedereen kan begrijpen, zodat we de ogen en geesten kunnen openen van veel gesloten mensen in dit land en in de wereld. Een film als deze kan dat doen omdat hij toegankelijk is en het Jane’s visie is. Ik wil gewoon meer van dit soort films.
Schoenbrun voegde eraan toe dat kunstenaars open moeten staan voor wat zich aandient en queer cinema niet moeten beperken tot één bepaalde modus of toon.