Guy ritchie heeft een eigenzinnige filmstijl ontwikkeld die actie, humor, mysterie en spanning combineert tot iets unieks. Hij brak door met vroege misdaadfilms die het londense onderwereldgenre vernieuwden voor een post-tarantino publiek. Later stapte hij over naar grotere studiofilms voordat hij terugkeerde naar strakkere misdaadverhalen.
Oorlogsfilms zijn niet zijn gebruikelijke terrein, maar verschillende projecten plaatsen hem dicht bij grote historische momenten terwijl hij trouw blijft aan zijn interesse in moreel grijze personages en voortvarend vertellen.
Op nummer vijf staat king arthur: legend of the sword uit 2017. De film is een van de meest onderschatte titels in zijn oeuvre, mede door flinke financiële tegenvallers aan de kassa. Omdat de legende in het publieke domein ligt, herschiep ritchie het verhaal tot een rauwe, straatgerichte oorsprong over een held die opgroeit in een bordeel na verbanning uit camelot.
De film laat zien hoe echt leiderschap ontstaat door ervaring, waardoor charlie hunnams arthur aanvoelt als een man van het volk. De gevechtsscènes behoren tot ritchie’s meest energieke momenten. Het grootste minpunt is de duidelijke opzet voor een franchise die nooit kwam.
Op de vierde plaats staat the covenant uit 2023. Het is ritchie’s meest ingetogen en serieuze werk tot nu toe, ver weg van zijn gebruikelijke gestileerde gangsterfilms. Hoewel niet gebaseerd op één specifiek waargebeurd verhaal, onderzoekt de film de band tussen amerikaanse troepen en afghaanse tolken die alles riskeerden tijdens het conflict.
Jake gyllenhaal speelt een sergeant die een diepe band opbouwt met zijn tolk, gespeeld door dar salim. Het verhaal behandelt posttraumatische stress en vooroordelen, terwijl de gevechtsscènes intiem blijven. Gyllenhaal geeft de hoofdrol echt gewicht, al komt sommige boodschap wat direct over.
Op nummer drie staat the ministry of ungentlemanly warfare uit 2024. De film haakt aan bij klassieke hollywood-avonturen uit de tweede wereldoorlog die serieuze inzet combineerden met vermakelijke entertainment. Het verhaal is gebaseerd op de echte rekrutering van criminelen, moordenaars en spionnen door winston churchill voor geheime operaties tegen de asmogendheden.
Ritchie speelt de absurditeit van het geweld uit en profiteert van het publiek dat geniet van creatieve manieren om nazi’s op het scherm te verslaan. Henry cavill levert een van zijn sterkste prestaties als de scherpe teamleider. Het derde bedrijf wordt rommelig, maar het geheel blijft zeer vermakelijk.
De tweede plaats is voor sherlock holmes: a game of shadows uit 2011. Na het succes van de eerste film breidde ritchie het verhaal uit met grotere scènes en een wereldwijde samenzwering rond professor moriarty die een wereldwijd conflict wil ontketenen aan het einde van de negentiende eeuw.
Robert downey jr. en jude law behouden hun sterke chemie, terwijl jared harris opvalt als een memorabele moriarty. De speelse stijl van de regisseur past goed bij de periode, al is een derde deel meer dan tien jaar later nog steeds niet verschenen.
Bovenaan de lijst staat the man from u.n.c.l.e. uit 2015. De film vangt de spionnensfeer van de jaren zestig met splitscreens, montages en periodieke flair tijdens het hoogtepunt van de koude oorlog. Het is ritchie’s meest directe buddykomedie en toont henry cavill op zijn charmantst als napoleon solo.
Sterk production design en zelfbewuste humor maken het een opvallende film die nooit de franchise kreeg waarvoor hij leek voorbestemd. Het resultaat blijft een stijlvolle verborgen parel die het verdient om herontdekt te worden.