Guillermo del Toro heeft gedenkwaardige schermwezens gecreëerd die technische vaardigheid combineren met diepe thema's over de mensheid. Zijn films onderzoeken vaak de vage grens tussen mensen en monsters, en boeien kijkers over de hele wereld.
Iconische voorbeelden zijn de faun uit Pan's Labyrinth, het aquatische wezen in The Shape of Water, de reuzenrobots en monsters van Pacific Rim, en Jacob Elordi's vertolking van het schepsel in de oscarwinnende interpretatie van de regisseur van Frankenstein. Deze werken benadrukken del Toro's vermogen om overtuigende figuren te creëren die resoneren met het publiek.
Een project springt eruit door het gebrek aan anderewereldse wezens: Nightmare Alley. Het verhaal, dat zich afspeelt in de jaren veertig, draait om Stanton Carlisle, gespeeld door Bradley Cooper, een charismatische carnavalsmedewerker met geheimen die riskante zetten doet om zijn positie te verbeteren.
Hij bedenkt een plan om een machtige zakenman te misleiden, met hulp van een enigmatische psychologe die zijn grootste uitdaging blijkt te zijn. Het verhaal blijft geworteld in menselijke tekortkomingen in plaats van fantasie-elementen.
Uitgebracht tijdens de pandemie, presteerde Nightmare Alley commercieel ondermaats. Recensenten reageerden echter positief en gaven het een score van 80 procent op Rotten Tomatoes van critici en 68 procent van het publiek. De film kreeg vier Academy Award-nominaties voor zijn visuele stijl, setdesign en acteren.
Zonder monsters van elders keert de film zich naar binnen om te onthullen hoe gewone mensen de ware bronnen van horror kunnen worden door ambitie, berouw en ontkenning. Deze focus op innerlijke duisternis vormt het centrale inzicht van het verhaal.