Guillaume Broche, creatief directeur van de veelgeprezen RPG Clair Obscur: Expedition 33, vindt dat games die perfectie nastreven vaak tegenvallen. In een recent interview legde hij uit dat de eigenaardigheden en ruwe randjes in zijn bekroonde titel juist bijdragen aan de aantrekkingskracht.
Broche noemde het originele Devil May Cry als goed voorbeeld tijdens zijn optreden in Konbini's Video Game Club. Hij wees op elementen als de vreemde relatie tussen Dante en Trish, die op de moeder van de protagonist lijkt, en de vaak melige dialogen van de held. Broche ziet die aspecten niet als mislukkingen, maar juist als bron van charme.
You see their flaws, and you think to yourself, 'Yeah, it's lame, but I don't care.' Games that try to be perfect, that try to fix all their flaws – they're usually just really boring. My theory is that it's just like people. People who try to be perfect are boring because they have no personality. Whereas people who embrace their slightly weird side – in the end – are the interesting ones.
Op vragen over zijn eigen project somde Broche enkele bewuste imperfecties op die het team heeft behouden. Denk aan frustrerende minigames die sommige spelers ondraaglijk vonden, de mogelijkheid om in act 3 overweldigend sterk te worden en het risico dat bepaalde spelers het verhaal snel afronden zonder alles te ervaren.
De ontwikkelaars vonden dat deze aspecten humor en replaywaarde toevoegden. Broche vertelde dat het team ze simpelweg accepteerde met de gedachte dat ze grappig waren en het waard om te bewaren.
De auteur van het artikel beaamde Broche's visie na veel tijd te hebben besteed aan een van de uitdagende klimminigames. Ondanks de frustratie tijdens het spelen, bleek die sequentie een memorabel hoogtepunt na ongeveer zeventig uur met de RPG. Het stuk besluit dat persoonlijkheid essentieel blijft en dat Clair Obscur: Expedition 33 die in overvloed biedt door imperfect te durven blijven.