Een held in fictie staat doorgaans centraal als figuur die het goede nastreeft en zich verzet tegen tegenkrachten, of dat nu een duidelijke schurk is of abstractere dreigingen. De volgende ranglijst belicht tien opvallende voorbeelden uit de literatuur die beter bij deze beschrijving passen dan antihelden, waarbij tekortkomingen ondergeschikt blijven aan hun morele standpunt of het grotere kwaad dat ze bestrijden.
Op nummer tien staat Harry Potter, de centrale figuur in zeven kernromans die zijn ontwikkeling volgen van een preteen tot een jongvolwassene. De serie presenteert een bekend chosen-one-verhaal dat effectief wordt uitgevoerd en toont hoe het personage consequent uitdagingen aangaat op een manier die archetypisch heldendom modelleert voor jongere lezers.
Agatha Christie creëerde twee grote speurders, maar Miss Marple verdient hier de negende plaats vanwege haar kenmerkende profiel als bejaarde amateurdetective. Haar verhalen beslaan een twaalftal romans en talrijke korte verhalen die verschenen tussen 1930 en 1976 en bieden een minder conventionele weg naar het oplossen van misdaden dan haar mannelijke tegenhanger.
Stephen King excelleert vaak in schurken en antihelden, maar Jake Epping springt eruit als een rechttoe-rechtaan protagonist in de tijdreisroman 11/22/63. Een leraar die terugreist naar 1958 om de moord op Kennedy te voorkomen, worstelt met geloofwaardige dilemma’s en offers terwijl hij nastreeft wat hij ziet als het grotere goed.
Philip Pullman plaatst de trilogie His Dark Materials rond Lyra Belacqua, wiens groei een van de meest boeiende verhaallijnen vormt. Ze wordt meegesleurd in overweldigende gebeurtenissen en balanceert alledaagse zorgen van opgroeien met buitengewone gevaren, wat waarde biedt voor zowel young-adult- als volwassen lezers.
In de originele Hongerspelen-trilogie fungeert Katniss Everdeen als een duidelijke heldin ondanks de genuanceerde bijfiguren. Gemotiveerd door de bescherming van haar zus handelt ze alleen wanneer nodig meedogenloos en behoudt ze een realistisch gevoel van kwetsbaarheid terwijl ze zich in extreme omstandigheden bekwaam toont.
Ian Flemings James Bond bewandelt een smalle lijn tussen held en antiheld door zijn kille efficiëntie. Hij confronteert steevast veel ergere tegenstanders, past zich aan in de originele romans en latere bewerkingen en blijft aan de kant van de orde, zij het met compromisloze methodes.
Een van de oudste helden uit de verhalenwereld, Odysseus, staat centraal in The Odyssey, een mondeling epos dat ongeveer drie millennia geleden werd opgetekend. Na de Trojaanse oorlog streeft hij ernaar huis te keren en toont daarbij vindingrijkheid, loyaliteit aan zijn familie en stille vriendelijkheid die hem door de eeuwen heen geliefd maakt.
Arthur Conan Doyles Sherlock Holmes lost zaken op zijn eigen voorwaarden op maar blijft stevig binnen de wet. Zijn scherpe intellect en soms afstandelijke houding plaatsen hem dicht bij antihelden, maar zijn consistente streven naar waarheid houdt hem stevig onder de literaire helden in tientallen verhalen en talloze bewerkingen.
Harper Lee presenteert Atticus Finch als moreel centrum in To Kill a Mockingbird, ook al is hij niet de verteller. Zijn toewijding aan eerlijkheid, rationaliteit en verzet tegen vooroordelen maakt hem een van de meest positieve portretten van een advocaat in de fictie en een onvermijdelijke naam in elke discussie over literair heldendom.
Bovenaan de lijst staat Frodo Baggins, wiens emotionele en fysieke tol in The Lord of the Rings groter is dan die van zijn metgezellen. Een onwaarschijnlijke held zonder de macht van figuren als Aragorn of Gandalf doorstaat hij de corrumperende invloed van de Ene Ring met stille veerkracht en verdient daarmee erkenning als de meest opofferingsgezinde protagonist van de saga.