Griekse regisseur Thanasis Neofotistos debuteert met folk horror 'The Boy With the Light-Blue Eyes' op SXSW London

Griekse filmmaker Thanasis Neofotistos brengt zijn eerste speelfilm naar het Screen Festival op SXSW London 2026. De sombere folk horror film draait om een jongen wiens opvallend blauwe ogen hem onderscheiden in een bijgelovig bergdorp, waar de locals zingen om buitenstaanders af te weren en verschil als een bedreiging zien.

Regisseur baseert verhaal op jeugtherinneringen aan Epirus

Neofotistos werkte bijna twaalf jaar aan het project. Het idee ontstond in 2015 en putte rechtstreeks uit zijn jeugd in de ruige bergen van Epirus nabij de Albanese grens. Anders dan de zonnige eilanden die velen met Griekenland associëren, vormde deze afgelegen regio zijn kijk op traditie en isolatie. Zijn overleden grootmoeder woonde in een klein dorpje met ongeveer tien families en geloofde heilig in het boze oog, lokaal bekend als ‘kako mati’.

Mythologie van het boze oog kadert verhaal van uitsluiting

Het boze oog had ooit serieuze betekenis in pre-globaliserende Griekse en oosterse samenlevingen waar donkere ogen en huid overheersten. Een blauwoogige vreemdeling viel meteen op als buitenlands en potentieel gevaarlijk. Dorpelingen vreesden dat zulke ogen, hoe mooi ook, schadelijke energie konden overbrengen die vloeken of erger kon veroorzaken. Wat ooit oprechte angst was, is nu een populair toeristisch symbool geworden, maar de film herstelt de oorspronkelijke kracht als teken van anders-zijn.

Film onderzoekt willekeur van verschil en queer identiteit

Neofotistos beschrijft het verhaal als twee verweven verhaallijnen: een over bijgeloof en een over wat het betekent om anders te zijn in elke samenleving. Opgegroeid in een conservatief gezin dat hem pas in zijn late dertigste accepteerde, merkt hij op dat zijn familie zijn homoseksualiteit pas omarmde na het zien van zijn eerdere films. De protagonist Petros fungeert als alter ego van de regisseur, hoewel zijn verschil voortkomt uit blauwe ogen in plaats van seksualiteit. De kern blijft hetzelfde: beide eigenschappen komen bij de geboorte zonder keuze.

Petros’ moeder in de film weerspiegelt Neofotistos’ eigen moeder, die zijn seksualiteit probeerde te verbergen voor familie. Als jongen werd de regisseur naar basketbal gestuurd terwijl hij ballet prefereerde. Deze parallellen lopen door het verhaal zonder dat Petros expliciet homo wordt op het scherm.

Cinematografische stijl blijft beperkt tot het perspectief van de jongen

De film hanteert een impressionistische, point-of-view benadering waarbij elk shot en geluid beperkt blijft tot wat Petros ervaart. Elementen van magisch realisme verschijnen niet als fantasie, maar als weerspiegelingen van zijn emotionele toestand tijdens de adolescentie. Neofotistos, die psychotherapie onderging, legt uit dat trauma door pesten het geheugen kan vertekenen, waardoor gebeurtenissen uit het verleden gewelddadiger aanvoelen dan ze waren. De resulterende horror voelt organisch omdat die voortkomt uit Petros’ behoefte om volwassen te worden.

Jaren 90-details verankeren tijdloos coming-of-age verhaal

Hoewel de exacte periode niet wordt gespecificeerd, putte het productieteam uit esthetiek uit de jaren 90 voor kleurenpaletten, objecten en decor. Een oude camera, televisie en microfoon staan in Petros’ slaapkamer en roepen de tijd op waarin Neofotistos zelf opgroeide. Het resultaat voelt zowel specifiek als universeel.

Hoofdrolspeler weerspiegelt transformatie van personage

Giorgos Karydis, die Petros speelt, arriveerde verlegen en introvert op de set. Tijdens de maand durende opnames groeide hij volledig in de rol, zodat zowel acteur als personage parallelle transities doormaakten. De verandering in de stem van de jongen tegen de laatste scènes was vooral aangrijpend voor de regisseur.

Film gaat in première in Londen terwijl Amerikaanse verkoop loopt

Geschreven door Neofotistos en Grigoris Skarakis, gefotografeerd door Djordje Arambasic en gemonteerd door Panagiotis Angelopoulos, gaat de film op 4 juni in wereldpremière op SXSW London. Gersh verzorgt de Amerikaanse verkoop. Het verhaal gebruikt symbolische, mythologisch getinte beelden om verlangen, zichtbaarheid en het universele verlangen naar liefde en vrijheid te verkennen.