Gregory Peck begon zijn filmcarrière in 1944 met de oorlogsromance Days of Glory en kreeg datzelfde jaar al een Oscarnominatie voor The Keys of the Kingdom. Eind jaren zestig behoorde hij tot de topsterren van Hollywood en kreeg hij ook erkenning voor zijn humanitaire werk buiten het witte doek.
Gregory Peck nam de hoofdrol op zich in Marooned uit 1969, een ruimtedrama dat zelden bovenaan lijsten van zijn beste werk staat, maar toch een onderschatte titel in zijn filmografie is. Het verhaal volgt drie astronauten die in een baan om de aarde vastzitten en is gebaseerd op de roman uit 1964 van Martin Caidin met dezelfde naam.
Regisseur John Sturges kwam met een indrukwekkend cv dat Gunfight at the OK Corral, The Magnificent Seven en The Great Escape omvat. De bijrolbezetting van Peck bestond uit Gene Hackman, Richard Crenna en James Franciscus, terwijl de production designers echte NASA-apparatuur gebruikten voor realistische decors.
Het oorspronkelijke boek draaide om één enkele astronaut, majoor Richard Pruett, die vastzit in een baan om de aarde. Frank Capra probeerde halverwege de jaren zestig een verfilming te maken, maar liet het project varen vanwege budgetproblemen. Columbia Pictures pakte het weer op met Sturges aan het roer en haalde Caidin erbij als technisch adviseur.
Scenarioschrijver Mayo Simon verlegde het verhaal naar drie astronauten die met zuurstoftekort kampen. Peck speelde ruimtevaartbaas Charles Keith, die zich eerst tegen een reddingsmissie verzet voordat de president ingrijpt. Caidin herschreef zijn roman om aan te sluiten bij de nieuwe verhaallijn met drie personen en bracht de bijgewerkte versie weken voor de filmpremière uit.
De productie viel samen met het Apolloprogramma. De film kwam ongeveer vier maanden na de maanlanding van Apollo 11 in juli 1969 in de bioscopen. NASA leverde echte Apollo-apparatuur, wat de decors geloofwaardigheid gaf, al bleef de film commercieel gezien een flop.
Marooned bracht slechts 4,3 miljoen dollar op tegen een budget dat tussen de 8 en 10 miljoen dollar lag. Visuele-effectensupervisor Robbie Robertson won desondanks de Oscar voor beste visuele effecten.
Criticus Roger Ebert erkende dat de film prima werkt als entertainment en prees vooral Hackman voor zijn sterke vertolking van een astronaut die langzaam de grip verliest. Ebert merkte ook op dat Sturges een buitengewone technisch adviseur nodig had gehad om de productie-ontwerpen van 2001: A Space Odyssey, dat hetzelfde jaar uitkwam, te overtreffen.
Langere stiltes en een bedachtzaam tempo kregen kritiek, en Peck kreeg minder sterk materiaal dan in zijn betere rollen. Toch zorgen het authentieke productie-ontwerp en momenten van echte spanning voor blijvende aantrekkingskracht bij liefhebbers van vroege ruimtedrama's.