Schrijfinstructeurs raden verhalenvertellers vaak aan om hun eindes vanaf het begin uit te stippelen. Toch verwerpen veel makers die rigide aanpak, omdat die de opwinding van ontdekking die het creatieve proces voedt, zou doden.
Langlopende verhalen brengen extra druk met zich mee. Wanneer een boekenserie of televisieserie succes boekt, dringen netwerken en uitgevers aan op meer afleveringen. Die uitbreiding kan plots in onverwachte richtingen sturen en losse eindjes laten hangen.
Damon Lindelof en zijn team stippelden het slotbeeld van Lost al vroeg uit. Het beeld van Jack op het strand met zijn hond bood stille afsluiting na zes seizoenen vol escalerende mysteries. Toch liet het kronkelende pad naar dat moment veel kijkers gefrustreerd achter door onopgeloste verhaallijnen en onbeantwoorde vragen.
In een gesprek met The New Yorker in 2011 herinnerde George R.R. Martin zich hoe hij verslingerd raakte aan de ABC-serie. Hij volgde elke nieuwe onthulling en paste zijn theorieën aan naarmate er nieuwe wendingen opdoken. De aanpak voelde in het begin verfrissend.
Eenmaal bij de conclusie van de serie veranderde Martin van mening. De laatste aflevering liet hem zich tekortgedaan voelen na jaren van wekelijkse investering.
We keken er elke week naar om erachter te komen hoe het zat, en naarmate het dieper en dieper ging, bleef ik zeggen: ‘Ze moeten wel iets goeds in gedachten hebben voor het einde. Dit einde moet wel lonen.’ En toen voelde ik me zo bedrogen toen we bij de conclusie kwamen.
Het moment van zijn opmerkingen viel samen met zijn eigen stijgende profiel. Het vijfde boek in zijn serie was net verschenen en de HBO-adaptatie van zijn werk trok massaal publiek. Martin begreep het gewicht van een bevredigende afsluiting van een omvangrijk verhaal.
Jaren later staat de auteur nog steeds voor de uitdaging om A Song of Ice and Fire af te ronden. De ervaring met Lost benadrukte de risico’s van het opbouwen van ingewikkelde mysteries zonder een duidelijke, verdiende ontknoping die trouwe fans tevreden stelt.