Kijkers die The Pitt aantrekkelijk vinden vanwege de rauwe intensiteit en realistische druk op de spoedeisende hulp, kunnen een krachtig vervolg vinden in een ander ziekenhuisverhaal. Five Days at Memorial op Apple TV+ biedt geen enkele opluchting, maar bouwt juist onophoudelijke druk op rond de echte gebeurtenissen die zich afspeelden in een ziekenhuis in New Orleans nadat orkaan Katrina in 2005 toesloeg.
De achtdelige limited serie, bedacht door John Ridley en Carlton Cuse, opent met het personeel van Memorial Medical Center dat zich voorbereidt op de orkaan. Verwijzingen naar eerdere stormen blijken ontoereikend zodra de dijken breken en de stad in chaos verandert. De stroom valt uit, voorraden raken op en de communicatie met de buitenwereld verdwijnt.
Bedlegerige patiënten moeten via trappen worden gedragen terwijl helikopters evacuaties proberen. De serie vermijdt clichématige rampenverhalen en volgt in plaats daarvan de langzame ontmanteling van de normale gang van zaken, waarbij elk uur de omstandigheden voor artsen, verpleegkundigen, patiënten en achtergebleven families verslechtert.
Net als The Pitt komt de dramatiek voort uit onmogelijke beslissingen in plaats van kunstmatige plotwendingen. De serie is gebaseerd op het non-fictieboek van Sheri Fink en toont daadwerkelijke gesprekken die plaatsvonden. Vera Farmiga speelt Dr. Anna Pou en Cherry Jones vertolkt incidentcommandant Susan Mulderick; beiden brengen het gewicht van keuzes zonder duidelijke schurken of makkelijke antwoorden over.
De eerste vijf afleveringen volgen de crisisdag in real time. De laatste drie richten zich op de nasleep en het onderzoek naar de dood van 45 patiënten die na de evacuatie werden aangetroffen. Vragen over verantwoordelijkheid rijzen zonder eenvoudige antwoorden.
De serie vraagt wat er gebeurt als het hele zorgsysteem instort, in plaats van zich op één patiënt tegelijk te richten. Beide series blinken uit in het tonen van professionals die onder hoge druk beslissingen nemen terwijl ze hun menselijkheid proberen vast te houden. Het gewicht van elke beslissing blijft hangen omdat de personages de blijvende gevolgen begrijpen.
Ridley en Cuse vermijden sensatiezucht en benadrukken stille details en de geleidelijke afbraak van de orde. Het resultaat is een veeleisende kijkervaring die kijkers laat nadenken over geneeskunde, verantwoordelijkheid en compassie wanneer elke optie een zware prijs kent.