De opwinding rond Geese bouwt zich om goede redenen op. De New Yorkse rockband geldt als een van de meest intrigerende acts die de stad in jaren heeft voortgebracht, met scherpe songwriting en een onvoorspelbare livepresentatie die fans geboeid houdt.
De vaart rond de groep komt voort uit de sterke kritische en publieke respons op het laatste album Getting Killed. Tegelijkertijd trekt zanger Cameron Winter aandacht met zijn solowerk en oogst lof die een minder gebalanceerde 24-jarige zou kunnen overweldigen. De bandleden, die al sinds hun jeugd vrienden zijn, laten liever hun spel spreken dan dat ze jagen op snelle socialemediapiekmomenten.
De zaal gonst vooraf aan de eerste van twee shows op 7 november. Geese opent met Long Island City Here I Come, een snel nummer waarbij Winter aan de piano op de rechterkant van het podium staat. Het nummer barst los met dubbele energie en gedurfde teksten, waardoor het publiek meteen in beweging komt en duidelijk wordt dat dit geen rustige solopianoshow wordt.
Gitarist Emily Green valt op door haar inventieve aanpak: met pedalen en vloeiend spel stuurt ze nummers de experimentele richting in voordat ze strakke riffs inzet. Drummer Max Bassin drijft het ritme met agressieve maar gecontroleerde kracht, terwijl bassist Dominic DiGesu de sound met stevige diepgang verankert. Toerende toetsenist Sam Revaz voegt textuur toe aan de bezetting.
Winter blijft een centraal punt te midden van de bandintensiteit. Lang en gekleed in een strak Massive Attack-shirt, herwerkt hij de frasering op oudere nummers zoals 2122 en Cowboy Nudes, met een knipoog naar de overleden Television-gitarist Richard Lloyd. Langzamere nummers zoals Half Real tonen zijn vocale bereik, van rauw bariton tot delicaat falset en tillen de zaal op tijdens de emotionele afsluiting van het nummer.
Ondanks de uitgebreide tournee achter het album toont de groep geen tekenen van vermoeidheid. De oostkusttour draagt de speelse titel Getting Killed Again Tour. De avond sluit af met Trinidad, de albumopener, die opbouwt vanuit rustige coupletten naar een brullend hoogtepunt terwijl Winter schreeuwt over een bom in zijn auto. Er ontstaat een circle pit terwijl de band het nummer uitrekt met bluesy improvisatie, de energie inhoudt en die vervolgens cathartisch loslaat in het refrein.
Het optreden onderstreept een band die op volle sterkte draait, nieuwe invalshoeken vindt in vertrouwde nummers en een viscerale ervaring levert die past bij de hype rond hun opkomst.