- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Bill Hader leidt een sterke stemmencast in een chaotische vervolgachtige versie die lawaai boven de grilligheid van het originele verhaal stelt.

De nieuwste geanimeerde versie van Dr. Seuss’s The Cat in the Hat leunt op hectische energie en breedvoerige humor die zich vooral richt op de allerkleinsten. Hoewel de film beter is dan de live-actionversie uit 2003, slaagt het project er niet in de zachte humor van het origineel te evenaren.

Een opvallende stemprestatie steelt de show

Bill Hader levert de verwachte manische energie voor de titelrol. Toch komen de grootste grappen van Matt Berry als de sarcastische goudvis Waffles, wiens droge opmerkingen met scherpe timing door de omringende chaos snijden.

De bijrollen voegen extra vonk toe. Giancarlo Esposito spreekt de veeleisende baas Mr. Hoogeboom in met zichtbaar plezier, terwijl Quinta Brunson warmte brengt als hr-directeur Sherri en Bowen Yang schittert als een pompeuze stagiair.

Verhaal breidt het klassieke verhaal uit tot kantoorcomedy

In plaats van een rechttoe-rechtaan navertelling functioneert de film meer als vervolg. De Cat werkt als medewerker van het Institution of Imagination and Inspiration en krijgt de taak om de zus en broer Gabby en Sebastian op te vrolijken nadat hun gezin is verhuisd. Hun moeder wordt gespeeld door America Ferrera.

Het verhaal raakt al snel verstrikt in een wervelwind van avonturen met muzikale instrumentenbands, verschillende monsters en een uitgebreid leger van de ondeugende Things. Een langere stille slowmotionsequentie met de vis biedt een welkome, echt grappige pauze te midden van de non-stop actie.

Regisseurs stapelen stijlen en gags zonder genoeg focus

Regisseurs en scenarioschrijvers Erica Rivinoja en Alessandro Carloni gooien meerdere animatiestijlen en scènes in de mix. De aanpak levert enkele kinderachtige gags op die werken, waaronder een terugkerend grapje over de zinnen “too far” en “toot fart”, maar de algehele toon raakt vertroebeld.

De film eindigt met de verwachte inspirerende noten, maar verschillende personages, waaronder de zeurende Gabby en een strenge hospita gespeeld door Paula Pell, komen eerder irritant dan aantrekkelijk over. Visueel haalt het nooit het niveau van de elegante Grinch-televisiespecial uit 1966.

Toepasselijke streamingfilm voor het jongste publiek

Als lichte entertainment voor kleine kinderen slaagt de film er goed genoeg in en zal hij uiteindelijk dienstdoen als achtergrondkijkvoer. Toch maken het meedogenloze tempo en het gebrek aan diepere charme het voor iedereen buiten de doelgroep eerder vermoeiend dan betoverend.