Kota Furushima, regisseur van het aankomende spel Beast of Reincarnation, onthulde dat Game Freak het project zonder een vast visueel stijlbeeld benaderde. De studio koos in plaats daarvan voor een fotorealistisch esthetiek die afwijkt van het bestaande oeuvre.
In opmerkingen die tijdens een interview met DenFamiNicoGamer werden gedeeld en later voor een breder publiek werden vertaald, beschreef Furushima de beslissing als een bewuste stap in onbekend terrein. Hij merkte op dat de visuals het moeilijk maken om direct het land van herkomst te herkennen, wat het belang onderstreept om de Game Freak-oorsprong op andere manieren duidelijk te maken.
Ik denk dat het belangrijkste voor ons is dat het een nieuwe uitdaging voor Game Freak is. Als je naar de visuals kijkt, is het het soort game waarbij het moeilijk is om te zeggen in welk land het is gemaakt. Dus ik denk dat een belangrijk punt was dat het 'gemaakt door Game Freak' is.
Game Freak bouwde zijn reputatie vooral op met de Pokémon-serie en eerdere titels die kozen voor eenvoudiger, levendige ontwerpen. Voorbeelden zijn Drill Dozer, Tembo the Badass Elephant en Little Town Hero. Furushima erkende dat Beast of Reincarnation sterk afwijkt van die looks.
Furushima vroeg zich aanvankelijk af of de realistische aanpak paste bij de typische output van de studio. Uiteindelijk gaf hij prioriteit aan thematische consistentie boven visuele herkenbaarheid, omdat de onderliggende ideeën volgens hem directer aansloten bij de geschiedenis van Game Freak dan een speelse esthetiek zou doen.
Het eerste wat ik dacht was: 'dit past eigenlijk niet bij onze vibe, toch?'. 'Dit is geen studio voor fotorealistische graphics.' Dat gezegd hebbende, zijn we niet gehecht aan specifieke stijlen. Qua concept denk ik dat de belangrijkste thema's niet anders zijn dan waar Game Freak eerder aan heeft gewerkt.
Prototypewerk hielp de keuze te bevestigen. Furushima ontdekte dat fotorealisme het beste diende voor de specifieke ideeën die hij in het spel wilde overbrengen.
Toen ik het prototype bouwde, begon ik in te zien dat fotorealisme het beste past bij wat ik hier probeer uit te drukken.