Sara Ishaq keert terug op het scherm met haar eerste speelfilm, The Station, een film die de alledaagse veerkracht vastlegt van Jemenitische vrouwen en kinderen die gevangen zitten in een langdurig conflict. Voortbouwend op de intieme stijl van haar documentaire uit 2013 The Mulberry House, creëert Ishaq een verhaal rond een tankstation alleen voor vrouwen dat zowel een praktische levenslijn als een emotioneel toevluchtsoord vormt. Het project komt op een moment dat Jemen zelden op het scherm verschijnt, behalve in harde nieuwsbeelden, waardoor dit gelaagde portret extra actueel is.

Een tankstation alleen voor vrouwen wordt een toevluchtsoord

Het verhaal speelt zich af bij een bescheiden benzinestation dat gerund wordt door Layal, gespeeld door Manal Al-Mulaiki. Zij heeft de binnenplaats omgetoverd tot een ontmoetingsplek waar vrouwen hun niqabs en politieke armbanden afleggen om te lachen, sheesha te roken en praktische adviezen uit te wisselen. Posters van jonge martelaren sieren de stadsmuren en het gebulder van straaljagers klinkt door de lucht, maar binnen het station gelden simpele regels: geen mannen, geen wapens, geen politiek. Smokkellingerie en pruiken voegen een vleugje alledaagse handel toe, maar de echte aantrekkingskracht blijft het ondersteuningsnetwerk dat ontstaat onder de vaste klanten.

Vroege scènes tonen de vanzelfsprekende warmte van deze bijeenkomsten voordat de toon donkerder wordt. Een nieuwe dreiging dient zich aan wanneer een conservatieve bezoeker betaling eist om Layals twaalfjarige broer Laith uit de strijd te houden. Wanhopig zoekt Layal contact met haar vervreemde zus Shams, die aan de andere kant van de scheidslijn woont. De reis dwingt beide vrouwen om checkpoints en chaperonnes te trotseren terwijl ze de jongens in hun zorg proberen te beschermen tegen rekrutering.

Zusterlijke spanning en onderbroken jongensjaren drijven het drama

Het scenario, mede geschreven door Ishaq en Nadia Eliewat, balanceert de gespannen relatie tussen de zussen met de groeiende vriendschap tussen Laith en Ahmed, een lange maar nog jongensachtige chaperonne. Laith voelt zich niet op zijn plaats als de enige man in een vrouwelijke wereld, terwijl Ahmed behoedzaam arriveert maar al snel een band opbouwt via spelletjes en gedeelde kwetsbaarheid. Hun natuurlijke connectie benadrukt hoe de oorlog kinderen hun normale ontwikkeling ontneemt en hen te vroeg naar volwassen verantwoordelijkheden duwt.

Ishaq vermijdt het om personages in symbolen te veranderen. De vrouwen tonen stille vindingrijkheid bij het beschermen van hun ruimte, inclusief een memorabele scène waarin ze hun eigen hijabs gebruiken als barrière tegen naderende mannen. De ontknoping belicht een vaak over het hoofd geziene bron van kracht die ontleend wordt aan voorwerpen die in het Westen vaak alleen door de lens van onderdrukking worden bekeken.

Non-professionele cast en vloeiende cinematografie springen in het oog

Bijna elke acteur komt uit een niet-professionele achtergrond, maar de dialogen stromen met echte spontaniteit en warmte, zelfs tijdens gespannen uitwisselingen. Ishaq hield uitgebreide workshops om dit gemak te bereiken ondanks de uitdagingen van het filmen buiten Jemen in Jordanië. Cameraman Amine Berrada, wiens werk aan Banel & Adama in 2023 opviel, gebruikt warme honingkleurige tonen in het begin die geleidelijk overgaan in koelere, onrustiger nachtscènes. Zijn camera observeert zonder op te dringen en definieert duidelijk de veilige binnenplaats voordat de buitenwereld zich sluit.

Het resultaat valt op door zijn specificiteit. Hoewel verhalen over ruimtes alleen voor vrouwen in moslimmeerderheidslanden niet nieuw zijn, verankert The Station zijn emotionele momenten in de specifieke realiteit van de burgeroorlog in Jemen en de dagelijkse keuzes die vrouwen maken om waardigheid en familie te behouden. De selectie voor Cannes Critics' Week brengt langverwachte aandacht voor Arabisch vertellen dat verder gaat dan eendimensionale krantenkoppen.