Voormalig first baseman van de New York Yankees Mark Teixeira en paralympiër Josh Turek hebben bij de recente Amerikaanse midtermverkiezingen een zetel in het Congres veroverd en voegen zich daarmee in een lange traditie van sporters die de overstap maken naar de politiek.
Hun overwinningen onderstrepen een bredere trend waarbij kiezers steeds vaker kiezen voor kandidaten van buiten de traditionele politieke kringen. Uit een Gallup-enquête van september bleek dat 89 procent van de Amerikanen overheidscorruptie als wijdverbreid beschouwt, een stijging van tien procentpunt ten opzichte van het voorgaande jaar.
Harvard-medewerker Nick Coburn-Palo, die een proefschrift schreef over sporter-politici, stelt dat het wijdverbreide wantrouwen in de overheid kiezers ontvankelijker maakt voor niet-traditionele kandidaten. Zij wijzen vaak conventionele kwalificaties zoals zakelijke successen of academische titels af en geven de voorkeur aan figuren die een inspirerend imago uitstralen.
In een situatie waarin mensen denken dat de overheid niet goed functioneert, willen ze iemand sturen waar ze zich goed bij voelen — geen beroepspolitici, geen beleidsexperts, geen academici.
Sporters profiteren van ingebouwde naamsbekendheid en gemakkelijker toegang tot campagnegelden, aldus David Niven, hoogleraar politicologie aan de University of Cincinnati. Het eerste miljoen dollar vormt vaak de grootste horde voor gewone kandidaten, maar oud-spelers aarzelen daar zelden bij.
Republikein Mark Teixeira leende zijn succesvolle campagne voor het Huis in Texas 2,75 miljoen dollar, goed voor ongeveer zestig procent van de totale fondsenwerving die bij de Federal Election Commission is gemeld. De voormalige speler van de Rangers maakte gebruik van zijn lokale bekendheid uit zijn actieve loopbaan.
Vroege sporter-politici zoals Dave Bing en Bill Bradley gebruikten hun faam vooral om aandacht te trekken en schakelden daarna snel over op beleidsdetails. Een nieuwere generatie, waaronder voormalig NBA-speler Kevin Johnson, verweeft de sportachtergrond dieper in het politieke profiel.
Josh Turek illustreert deze aanpak door zijn ervaring bij Team USA rechtstreeks te koppelen aan het vertegenwoordigen van kiezers. Coburn-Palo noemt dit het inzetten van de atletiekidentiteit “niet alleen als binnenkomer, maar als afsluitende pitch.”
Professor Niven merkt op dat de tijd waarin sporters politieke uitspraken vermeden voorbij is. Bekende voorbeelden zijn WNBA-speelsters die shirts droegen tegen senator Kelly Loeffler en de sociale-justitie-initiatieven van de NBA die arena’s omtoverden tot stemlokalen.
We leven niet meer in het tijdperk van Michael Jordan, waarin de bekendste sporters niets te zeggen hadden over politiek. We leven in een tijdperk waarin sommige van de bekendste sporters nooit ophouden over politiek te praten.
De kampioenswedstrijd van de National Women’s Soccer League tussen de Washington Spirit en Kansas City Current in Audi Field deed de prijzen op de secundaire markt met 110 procent stijgen na de zege van Washington in de halve finale. De Spirit trok meer dan 16.000 toeschouwers per reguliere competitiewedstrijd en kende zes opeenvolgende uitverkochte play-offwedstrijden.
Het gemiddelde bezoekersaantal in de competitie steeg met 3 procent naar ongeveer 11.000 per wedstrijd, mede dankzij de recordopkomst van 63.000 bij het debuut van nieuwkomer Denver Summit FC. In de Engelse Women’s Super League daalde het gemiddelde juist met 14 procent.
WWE-president Nick Khan, die meewerkte aan de vorming van TKO via de fusie met UFC en deals met Netflix en ESPN sloot, benadrukte dat de kern van de fans behouden moet blijven bij het nastreven van grootschalige contracten. Hij pleitte voor een evenwicht tussen de wensen van fans en de bedrijfsstrategie door goed te luisteren naar de voorkeuren van het publiek.