De al langer bestaande vraag wat precies als comedy kwalificeert, duikt opnieuw op bij de Emmy’s. Apple TV’s nieuwe hit Widow’s Bay zet het onderwerp weer vol in de schijnwerpers. De serie krijgt lovende kritieken en 19 Emmy-nominaties, maar de mix van horrortonen en kleine-stadse eigenaardigheden laat velen twijfelen over de juiste categorie.
Katie Dippold, bekend van Parks and Recreation, bedacht de show. Die combineert echte humor uit de excentrieke eilandbewoners met onheilspellende verhaallijnen rond clowns, verschijningen en een hardnekkige vloek. Matthew Rhys speelt burgemeester Tom Loftis, wiens stuntelige pogingen om een gevaarlijk geheim te beheren de kern vormen van het tien afleveringen tellende seizoen.
Apple TV zelf plaatst het programma onder mystery in plaats van comedy, een onderscheid dat ook bij andere titels op het platform voorkomt. Kijkers ervaren desondanks veel spanning, ondanks de humoristische verlichting die de vreemde dorpsbewoners bieden.
De comedy-kandidaten van dit jaar, waaronder Abbott Elementary, The Bear, Hacks, Margo’s Got Money Troubles, Nobody Wants This, Only Murders in the Building en Shrinking, verweven vaak dramatische emotionele momenten met humor. Het patroon wijst erop dat veel gewaardeerde halfuurseries tegenwoordig zwaardere thema’s aansnijden.
De evolutie gaat decennia terug. In 1988 deden single-cameraproducties als The Wonder Years en Frank’s Place mee in de comedyrace naast traditionele multi-camerashows. In 1999 won het uur durende Ally McBeal de Emmy voor comedy ondanks de dramatische kern. Latere voorbeelden zijn Desperate Housewives in 2005 en categoriewisselingen door series als Orange Is the New Black en Shameless.
Een regelwijziging in 2015 probeerde halfuurseries aan comedy en uurseries aan drama te koppelen, maar na brede protesten liet de Academy de strikte tijdsindeling in 2022 varen. Series kiezen nu zelf hun voorkeurscategorie.
Eerdere experimenten, zoals de splitsing in 1957 in halfuur- en uurseries, vermengden eveneens genres en losten het probleem niet op. De huidige flexibiliteit laat programma’s als Widow’s Bay meedingen waar makers en stemmers dat passend vinden, terwijl publiek en critici de labels blijven bediscussiëren.