In een tijdperk waarin wereldwijde spanningen intens persoonlijk aanvoelen, levert Emmanuel Marre met zijn eerste solofilm een scherpe analyse van stille collaboratie. De film draait om een doorsnee man die opklimt binnen de Vichy-administratie zonder zichzelf ooit als verbonden te zien met de donkerste kanten ervan.

Marre richt lens op onopvallende collaborateurs

Henri Marre arriveert in Vichy met de ambitie een plek te veroveren in de bureaucratie die de regering van maarschalk Pétain steunt na de nederlaag van 1940. Met scherpe precisie gespeeld door Swann Arlaud duwt het personage zijn zelf uitgegeven propagandaboek aan op een rumoerige bijeenkomst en toont al snel zijn mengeling van ambitie en sociale onhandigheid.

Het verhaal volgt zijn gestage klim terwijl hij elke kleine taak uitvoert, inclusief een komische missie om een kat uit een modderig veld achter de linies te halen. Succes brengt promotie, een groter huis en de komst van zijn vrouw Paulette, maar legt ook zijn steeds diepere verstrengeling met het regime bloot.

Handheld-stijl weerspiegelt morele afglijding

Cinematograaf Olivier Boonjing gebruikt korrelige, handheld-beelden die steeds onrustiger worden naarmate Henri drinkt en intrigeert. Het licht verandert in harde, snapshot-achtige flitsen, terwijl de soundtrack onverwacht 1980s synthnummers over dansscènes uit die tijd legt en zo de kloof tussen persoonlijk comfort en historische gruwel onderstreept.

Marre vermijdt volledig slagveldscènes of kampbeelden. In plaats daarvan blijft het verhaal binnen Vichy-kantoren en sociale evenementen, waar nazi-officieren slechts als verre bezoekers verschijnen en de oorlog abstract blijft tot een enkele handtekening Henri dwingt de menselijke prijs onder ogen te zien.

Persoonlijke correspondentie vormt de basis

De regisseur baseert de hoofdfiguur op zijn eigen overgrootvader en verwerkt echte brieven tussen het historische echtpaar. Dit intieme bronmateriaal geeft authenticiteit aan scènes van huishoudelijke berekening en zelfrechtvaardiging.

Film daagt nationale mythen over het verzet uit

Door zich te richten op de bewuste blindheid en latere rationalisaties van één man, biedt Marre een correctie op lang gekoesterde Franse verhalen die het verzet te veel benadrukken. De 148 minuten durende film dwingt kijkers stil te staan bij het ongemak van medeplichtigheid dat veel families nog steeds liever overslaan.

Zelfs kleine daden van barmhartigheid, zoals het bestellen van extra stro voor transporttreinen, kunnen het grotere patroon van deelname niet uitwissen. Marre laat het publiek achter met de herinnering dat individuele keuzes, hoe bescheiden ook, invloed kunnen uitoefenen op het verloop van de geschiedenis.