Emilia Clarke verkent parallelle levens in Drake Doremus' jazzgetinte romance Next Life

Drake Doremus keert terug naar de film na een pauze van zeven jaar met Next Life, een romantisch drama dat zich ontvouwt over twee parallelle versies van het bestaan van een jonge vrouw in het moderne Londen. De Tribeca-première benadrukt hoe persoonlijke omwentelingen het project hebben gevormd, dat Emilia Clarke als Ivy in de hoofdrol heeft en energie put uit de levendige jazzgemeenschap van de stad.

Doremus verwerkt levensveranderingen in een nieuw verhaal

De pandemie veranderde Doremus' pad net als dat van vele anderen. Zijn vorige film, Endings, Beginnings uit 2019, krijgt nu extra betekenis. Sindsdien beëindigde de regisseur een relatie en begon hij een nieuwe die leidde tot een huwelijk na een toevallige ontmoeting in Madrid. Die ontmoeting geeft de geest van Next Life vorm, ook al is het verhaal zelf niet strikt autobiografisch.

Clarke navigeert twee haalbare paden voor haar personage

Ivy beleeft twee cruciale momenten in een Londense trein die uitmonden in aparte realiteiten. In de ene versie botst ze met jazzmuzikant Diego, gespeeld door Edgar Ramirez, morst ze haar koffie en begint ze een relatie die haar eigen muzikale ambities nieuw leven inblaast en haar integreert in zijn gezinsleven met twee kinderen. In de andere vermijdt ze de ontmoeting, keert ze terug naar haar ex Noah, gespeeld door Jack Farthing, en kiest ze voor een stabielere corporate rol die haar creatieve doelen stilletjes beperkt.

Doremus houdt beide toekomsten evenwichtig en aantrekkelijk, zonder de balans naar één uitkomst te laten doorslaan. Elk pad levert momenten van vreugde op naast periodes van spanning en weerspiegelt de complexiteit van echte beslissingen zonder terug te vallen op conventionele romcom-oplossingen.

Jazzsoundtrack verrijkt het verhaal van twee werelden

De film haalt extra textuur uit de hedendaagse jazzscene van Londen. Clarke levert een aangrijpende vertolking van de oorlogsklassieker I'll Be Seeing You, terwijl Ramirez vocals bijdraagt die Diego's wereld onderstrepen. De score weeft door beide tijdlijnen en vormt een atmosferische achtergrond die de emotionele inzet verhoogt.

Herinneringen aan Sliding Doors krijgen een eigen update

Kijkers kunnen overeenkomsten opmerken met de film Sliding Doors uit 1998, die eveneens alternatieve levens volgde die werden getriggerd door een gemiste of gehaalde trein in Londen. Doremus bouwt hier iets onderscheidends door de twee scenario's evenwichtiger te balanceren en ze te verankeren in een jazzgetinte setting die fris aanvoelt.

Acteerprestaties benadrukken de prijs en aantrekkingskracht van elke keuze

Clarke handelt de dubbele rollen met gratie af en brengt zowel de aantrekkingskracht van een spontanere existentie als de aantrekkingskracht van stabiliteit over. Ramirez geeft Diego een meeslepend, vrijgevochten karakter, terwijl Farthing Noah neerzet als een man die oprecht om Ivy geeft, ook te midden van relationele frictie. Het resultaat nodigt het publiek uit om na te denken over hun eigen keuzemomenten.

Doremus, wiens doorbraak Like Crazy uit 2011 voor velen een ijkpunt blijft, toont aanhoudende groei als verteller. De persoonlijke verschuivingen in zijn eigen leven lijken zijn aanpak nieuw leven te hebben ingeblazen en resulteren in een volwassen en introspectief werk.

Belangrijkste credits voor Next Life

De producers zijn onder meer Doremus samen met Elika Portnoy, Gleb Fetisov, Ben Pugh, Kate Buckley en Emilia Clarke. CAA verzorgt de Amerikaanse verkoop, terwijl Rocket Science de internationale rechten beheert. De film duurt een uur en tweeënvijftig minuten.