De meeste kijkers associëren Elijah Wood met rollen die onschuld en moed uitstralen, van zijn vroege werk als kindacteur tot zijn gedenkwaardige vertolking als standvastige held in de blockbuster-fantasytrilogie. Toch blijft één prestatie als uitschieter in zijn oeuvre hangen: de stomme, roofzuchtige moordenaar Kevin in de stijlvolle verfilming uit 2005 van de graphic novel.
Kevin is de centrale antagonist in het segment The Hard Goodbye. Het verhaal volgt de taaie ex-gevangene Marv die op jacht gaat naar de moordenaar van een vrouw genaamd Goldie na één nacht samen. Het spoor leidt naar de hoogste regionen van de corrupte religieuze hiërarchie van de stad, waar een hoge kardinaal de moordenaar beschermt en hem zelfs inzet voor gerichte liquidaties onder het mom van religieuze rechtvaardiging.
Wat Kevin onderscheidt van andere gewelddadige figuren in de film is zijn dierlijke training en de roedel wolven die hem vergezelt. Het idee dat een instelling die moreel gezag zou moeten vertegenwoordigen zo iemand kan herbergen en mogelijk maken, voegt een extra laag van afschuw toe die nog lang na de aftiteling blijft hangen.
Wood speelt de rol met vrijwel totale stilte. Hij verschijnt meestal in halfduister, gekleed in een gewoon truitje en een bril, met een vaste, lege glimlach. Zijn bewegingen weerspiegelen die van de wolven naast hem. Zonder uitgebreide achtergrond of gesproken tekst blijft het personage bewust ondoorzichtig, waardoor elke verschijning onvoorspelbaar en diep verontrustend aanvoelt.
Het effect krijgt extra kracht door de verwachtingen van het publiek die verbonden zijn aan Woods bekendere werk. Dezelfde acteur die ooit een dappere, moreel integere hobbit belichaamde, nu koudbloedig geweld laten plegen, creëert een schokkende tegenstelling die veel kijkers bijzonder memorabel vinden.
Wood heeft in de jaren na de fantasytrilogie herhaaldelijk gezocht naar onconventionele rollen. Zijn credits omvatten mindbending drama’s, low-budget cultrevivals en zelfs een korte terugkeer naar hetzelfde fictieve universum in latere delen. Deze kleinschaligere films stellen hem in staat om donkerder of experimenteler terrein te verkennen dat grote franchises zelden bieden.
De film onderscheidt zich door zijn strakke zwart-wit esthetiek die rechtstreeks uit de bron-graphic novel is gehaald. Weinig bijfiguren in de grote cast maakten zo’n blijvende indruk als de stille roofdiervertolking van Wood. Twintig jaar later houden de sombere straten en plotselinge geweldsuitbarstingen van het verhaal nog steeds stand, waarbij Kevin een van de meest spookachtige creaties blijft.