Eleanor Coppola legt Sofia's Marie Antoinette-productie vast in intieme nieuwe film

Een moederportret achter de schermen belicht de uitdagingen voor vrouwelijke filmmakers en het ontstaan van een cultklassieker

Eleanor Coppola richtte haar camera op haar dochter Sofia tijdens de productie in 2005 van het weelderige periodedrama Marie Antoinette in het Paleis van Versailles. De resulterende documentaire, die 86 minuten duurt, legt de dagelijkse realiteit vast van het maken van een studiofilm van 40 miljoen dollar en benadrukt de stille volharding die van vrouwen achter de camera wordt gevraagd.

Eleanor Coppola rondt laatste project af na start vier jaar voor haar overlijden

Eleanor Coppola begon het project in 2020 en werkte eraan tot haar overlijden in 2024. Ze liet gedetailleerde aantekeningen achter die haar eigen twijfels over het regisseren onthullen. Diane Lane spreekt die reflecties uit in de voltooide film. Een vroege zin vat de spanning samen: “Ik ben van nature een verlegen persoon en ik haat het om te storen. Het gaat tegen mijn persoonlijkheid in om een documentaire te maken — en toch doe ik het keer op keer.”

De documentaire vermijdt het hoge drama van eerdere making-of-films zoals Hearts of Darkness. In plaats daarvan registreert ze kleinere, veelzeggende momenten die laten zien hoe een jonge regisseur een grootschalige productie aanstuurt. Eleanor merkt op dat Sofia “te klein en onopvallend lijkt om regisseur te zijn van een film van 40 miljoen dollar”, een stille observatie die resoneert te midden van de aanhoudende discussies over zichtbaarheid voor vrouwelijke filmmakers.

Sofia Coppola behoudt strenge creatieve controle op de set in Versailles

Beelden tonen hoe Sofia Coppola precieze, ingetogen aanwijzingen geeft aan haar cast, waaronder Kirsten Dunst in de hoofdrol. Ze houdt toezicht op elk aspect van de kenmerkende esthetiek van de film, van kostuumdetails tot de zorgvuldig gekozen soundtrack met New Order, Aphex Twin en Bow Wow Wow. Deze nummers klinken tijdens rustmomenten op de set en benadrukken hoe muziek vanaf het begin deel uitmaakte van het totale ontwerp van de film.

De schaal van de productie wordt duidelijk in praktische details. Het aanbrengen van de uitgebreide pruiken en make-up kostte elke week een volledige draaidag. Sofia Coppola blikt later met een mix van humor en realisme terug op de ervaring en vertelt haar moeder dat ze leerde “geen grote films meer te maken”, maar toch blij is dat ze het een keer heeft geprobeerd.

Documentaire belicht bredere vragen over vrouwen in de filmindustrie

Eleanor Coppola, die tijdens de opnames rond de zeventig was, reflecteert op haar eigen late start als regisseur van speelfilms. Ze herinnert zich dat ze drie kinderen had op de leeftijd waarop Sofia Marie Antoinette maakte en vraagt zich af of ze eerder haar eigen creatieve werk had moeten nastreven. Uiteindelijk debuteerde ze in 2016 met Paris Can Wait en werd daarmee de oudste vrouw die dat deed.

De film draait op het Telluride Film Festival en de wereldwijde verkoop wordt verzorgd door Mubi. Hoewel de documentaire vooral aanspreekt bij bewonderaars van de originele film uit 2006, blijven de observaties over ambitie, familie en de obstakels voor vrouwen in de regie actueel.

Tags bij dit artikel