Steven Spielberg's E.T. the Extra-Terrestrial werd een van de grootste culturele en commerciële successen in de filmgeschiedenis. De familie-sci-fi-avontuur uit 1982 vestigde records als de best verdienende film van zijn tijd, bleef lang sterk in de bioscopen en floreerde later op homevideo na de VHS-release in 1988.
De enorme impact van de film leidde er natuurlijk toe dat andere makers vergelijkbare verhalen probeerden over kinderen die bevriend raken met een alien of een buitengewoon wezen dat hulp nodig heeft. Sommige pogingen bleven dicht bij de originele formule, terwijl anderen nieuwe wendingen toevoegden of leden onder lage budgetten en verwarring in toon. Hier zijn enkele opmerkelijke voorbeelden die duidelijk inspiratie putten uit E.T. maar ongelijke resultaten opleverden.
Earth to Echo (2014) combineerde het kernidee van E.T. met de found-footage-trend die populair was in de jaren tien. Het verhaal volgt drie jongens die mysterieuze berichten op hun telefoon krijgen die hen naar een gestrande alien leiden. Ze helpen het wezen om contact te maken met zijn thuisplaneet en raken onderweg aan elkaar gehecht.
Hoewel het uitgangspunt veelbelovend was, voelde de uitvoering generiek en vergeetbaar. Found-footage-technieken, meestal verbonden aan horror, voegden weinig toe buiten een modieuze gimmick. De film geldt als de meest zichtbare moderne E.T.-imitatie en scoort beter dan enkele mindere producties op deze lijst, maar haalt nog steeds niet de emotionele diepgang van het origineel.
Purple People Eater (1988) probeerde te profiteren van de bekendheid van het novelty-song uit 1958 en volgde daarbij de basisstructuur van E.T. Opvallende casting betrof Ned Beatty als grootvader en een jonge Neil Patrick Harris in een vroege rol. Het plot draait om een jongen die het paarse wezen oproept en ermee samenwerkt om een oud echtpaar te helpen dat met uitzetting wordt bedreigd.
De combinatie van ideeën komt nooit helemaal tot leven, waardoor de film grotendeels onopvallend blijft, afgezien van zijn excentrieke elementen en het degelijke kostuumontwerp van het wezen.
A-X-L (2018) bewees dat een E.T.-achtig verhaal geen buitenaards wezen nodig heeft. De film draait om een militaire robotische hond die een band krijgt met een jongere. Ondanks het frisse concept voelt het project te voorspelbaar en mist het de emotionele resonantie van Spielbergs regie.
De formulematige aanpak en bescheiden kassuccessen hebben mogelijk bijgedragen aan een dip in grote E.T.-geïnspireerde projecten daarna.
Can of Worms (1999) is een tv-film voor de Disney Channel die sterk leunde op bizarre alienontwerpen. Een tiener die denkt dat hij zelf een alien is, zendt een noodsignaal uit en trekt meerdere buitenaardse wezens met tegenstrijdige motieven aan. De ervaring helpt hem uiteindelijk zijn menselijke familie en leven op aarde te waarderen.
De film raakte al snel in de vergetelheid en leeft vandaag vooral voort als een vreemde vermelding in Disney+-catalogi.
Badi (1983) was een van de snelste en beruchtste internationale reacties op het succes van E.T. De film verscheen in Turkije minder dan zes maanden na de Amerikaanse première en kopieerde als illegale productie het basisplot, maar sloeg door de matige uitvoering en het verontrustende wezenontwerp door in absurditeit.
Het lage budget en de vreemde keuzes hebben het een reputatie bezorgd als een merkwaardige voetnoot in plaats van een serieuze concurrent.
Extra Terrestrial Visitors (1983), een Frans-Spaanse productie, begon als een horrorproject over een kwaadaardige alien. Amerikaanse distributeurs drongen aan op aanpassingen om te profiteren van E.T., wat resulteerde in een verhaal over een kind dat bevriend raakt met een vriendelijke bezoeker die van cornflakes houdt in plaats van Reese's Pieces.
Overgebleven horrortonen botsen met de familiegerichte sfeer, waardoor een verwarde film ontstaat die nooit een coherente identiteit krijgt.