Drie films over de Tweede Wereldoorlog die het gewicht van de geschiedenis misten

Grote budgetten en sterrenmacht konden deze matige weergaven van echte gebeurtenissen niet redden van een vlak of misplaatst gevoel.

De Tweede Wereldoorlog heeft decennialang talloze films geïnspireerd, waarvan sommige uitgroeiden tot tijdloze klassiekers. Andere struikelen echter, ondanks dat ze gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen of historische momenten.

Hier zijn drie opvallende missers die tekortschieten in het leveren van oprechte of overtuigende portretten.

USS Indianapolis: Men of Courage slaagt er niet in de overlevenden te eren

De film uit 2016 USS Indianapolis: Men of Courage dramatiseert het zinken van de Amerikaanse kruiser in 1945 en de gruwelijke beproeving van de bemanning, inclusief haaienaanvallen terwijl ze op redding wachtten. Het verhaal verbindt zich met de populaire cultuur via de beroemde monoloog in Jaws, waarin het personage Quint zijn overlevingservaring herinnert.

Met Nicolas Cage in de hoofdrol streeft de film naar een toon van eerbetoon, maar voelt uiteindelijk meer als goedkope horror dan als een respectvol oorlogsdrama. De behandeling van de overlevingssequenties mist emotionele diepgang en maakt van een serieuze historische tragedie iets onbedoeld campy.

Midway levert sterrenmacht zonder inhoud

De epische film uit 1976 Midway probeert de cruciale zeeslag van 1942 te vertellen met een sterrencast die onder meer Charlton Heston, Henry Fonda, James Coburn, Glenn Ford, Toshirō Mifune en anderen omvat. Het probeert perspectieven van zowel de Amerikaanse als de Japanse kant in evenwicht te brengen, vergelijkbaar met de eerdere film Tora! Tora! Tora!.

Ondanks de indrukwekkende cast voelt de productie vreemd goedkoop aan en zijn de prestaties grotendeels ongeïnspireerd. Met een duur van meer dan twee uur sleept de film merkbaar en hergebruikt hij beelden uit eerdere oorlogsfilms voor de actiescènes. De Slag om Midway verdiende een dynamischere en respectvollere behandeling dan deze ongelijke poging biedt.

Pearl Harbor mist de kern met botsende tonen

Michael Bays blockbuster uit 2001 Pearl Harbor richt zich op de aanval van 1941 terwijl een romantisch verhaal wordt geweven. De sequentie die de aanval zelf weergeeft biedt enige visuele schaal, maar het omringende melodrama en de misplaatste humor ondermijnen de ernst van de gebeurtenissen.

De film wordt vaak vergeleken met Titanic vanwege de poging om rampspektakel te combineren met een liefdesdriehoek. Critici en publiek hebben al lang gewezen op de tonale inconsistenties, waarbij romantiek, actie en ernst allemaal ongemakkelijk met elkaar concurreren. Zelfs de sterke cast, waaronder Ben Affleck, slaagt er niet in het geforceerde en te lange materiaal te verheffen.