- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - PS3 nieuws
    - Xbox One nieuws
    - Xbox 360 nieuws
- Hardware nieuws

Veelbelovende concepten en opvallende casts konden deze films niet redden van zwakke uitvoering en herhalende humor.

Familiefilms staan voor een lastige uitdaging: ze moeten jonge kijkers aanspreken en tegelijk ouders geboeid houden. Veel films uit de jaren negentig slaagden daar niet in, ondanks goede ideeën en herkenbaar talent.

Het decennium bracht genoeg gekke en chaotische familiefilms voort die wel succes hadden. Deze drie springen eruit omdat ze op frustrerende wijze tekortschoten.

A Kid in King Arthur’s Court mist de kans op een cultuurschok

Disney probeerde in 1995 een frisse draai te geven met A Kid in King Arthur’s Court. Een moderne tiener belandt in Camelot en moet zich redden tussen ridders, royalty en magie met alleen zijn hedendaagse houding. Thomas Ian Nicholas speelt Calvin Fuller, met ondersteuning van Joss Ackland, Kate Winslet en Daniel Craig vroeg in hun carrière.

De uitvoering mist energie. Het verwachte scherpe contrast tussen de tijdperken komt niet echt uit de verf. De grappen slaan dood, het avontuur voelt tam en de hoofdpersoon slaagt er niet in het verhaal te dragen. Eenvoudige familiefantasies kunnen slagen met basale charme, maar deze komt vanaf het begin dunnetjes over.

The Stupids herhaalt zijn kerngrap zonder frisse wendingen

Tom Arnold staat in 1996 centraal in The Stupids als hoofd van een gezin dat bijna alles verkeerd begrijpt. Het verhaal volgt hun onnozele reacties op alledaagse situaties en een vermeende samenzwering. De film zet zwaar in op het complete gebrek aan besef van de personages.

Herhaling vreet de humor op. Hetzelfde misverstandpatroon wordt telkens herhaald met weinig variatie of timing. Arnold doet zichtbaar zijn best, maar de familieleden fungeren vooral als verlengstukken van één lopende grap. Het resultaat voelt hol in plaats van slim absurd.

Mr. Magoo vertrouwt op herhalende gags die snel vervelen

Leslie Nielsen neemt de hoofdrol op zich in de live-actionfilm Mr. Magoo uit 1997. De extreem bijziende miljonair belandt in een juwelensmokkelaffaire en ontwijkt per ongeluk rampen. Nielsen bracht sterke fysieke komedie-ervaring mee naar het project.

De centrale grap wordt herhaald zonder voldoende variatie om een hele film te dragen. Magoo ontsnapt telkens ternauwernood aan gevaar door zijn slechte zicht, en de bijfiguren reageren voorspelbaar. De spionage-elementen zorgen voor beweging maar weinig originele humor. Na verloop van tijd krijgt de aanpak ook een ongemakkelijke ondertoon rond een handicap die de beoogde lichte toon ondermijnt.