DreamWorks' Forgotten Island belicht Filipijnse cultuur via vriendschap en mythologie

Animatiefilm verweeft authentieke Filipijnse verwijzingen en folklore in een verhaal over twee vrienden die scheiding en zelfontdekking ondergaan.

Filipijnse cultuur krijgt de laatste tijd meer zichtbaarheid in de Amerikaanse entertainmentwereld, maar vaak alleen als subtiele verwijzingen in plaats van centrale elementen. DreamWorks verraste velen met Forgotten Island, een animatiefilm onder regie van Joel Crawford en Januel Mercado, het team achter Puss in Boots: The Last Wish. De film heeft een soundtrack met prominente P-popartiesten en wil de Filipijnse cultuur vieren op de manier waarop KPop Demon Hunters de Koreaanse cultuur uitlichtte.

Verhaal draait om twee vrienden en een mythisch eiland

Forgotten Island volgt de beste vriendinnen Jo, ingesproken door H.E.R., en Raissa, ingesproken door Liza Soberano. Hun band ontstond rond verhalen over Nakali, ofwel Forgotten Island, die Jo’s oma Fatima vertelde. Als jongvolwassenen komt hun vriendschap onder druk te staan wanneer Raissa naar de Verenigde Staten vertrekt voor haar studie. Op hun laatste avond samen ontdekken ze een portaal naar het eiland. De volgende dag worden ze wakker zonder herinneringen aan de gebeurtenissen en moeten ze samen met Raww, een were-aspin ingesproken door Dave Franco, hun weg naar huis vinden terwijl ze wezens uit de Filipijnse folklore ontmoeten.

De personages hebben contrasterende persoonlijkheden maar delen een sterke band. Hun dynamiek vormt de emotionele kern terwijl ze worstelen met veranderende vriendschappen en de aantrekkingskracht van nieuwe kansen in het buitenland.

Film verweeft Filipijnse tradities in het verhaal

Naast het verhaal over vriendschap en herinneringen verankert Forgotten Island de Filipijnse identiteit overal in de film. Een afscheidsfeest bevat herkenbare details zoals een groot spandoek met een typisch lokaal lettertype, geroosterd lechon en het gebaar van mondwijzen om iemand in een menigte aan te wijzen. Deze details plaatsen het verhaal stevig in de Filipijnen.

De animatie wisselt op cruciale momenten van stijl, met chibi-esthetiek voor intense emoties of aangepaste visuals bij onbetrouwbare vertellingen van bijpersonages. Zo wordt duidelijk welke herinneringen feitelijk zijn en welke overdreven. Tagalog komt natuurlijk in de dialogen voor, met context die het begrijpelijk maakt. De herhaalde uitdrukking “Tayo na” fungeert als motiverende aansporing voor de vriendinnen, al voelt het soms geforceerd.

Mythologische elementen krijgen een familiegerichte herinterpretatie. Wezens die traditioneel dreigend overkomen, worden benaderbaar als ze met respect worden behandeld. De film laat zien wat er gebeurt als deze geesten kalm blijven in plaats van boos, en biedt zo een frisse kijk op bekende verhalen.

Muziek en cast benadrukken Filipijnse artiesten

De soundtrack bevat opvallende Filipijnse stemmen. “A Parallel World” van BINI is het hoofdthema, met terugkerende motieven. SB19’s cover van Francis M’s “Mga Kababayan” klinkt tijdens de introductie van een dorp met bovennatuurlijke bewoners. Hoewel de keuzes de culturele setting versterken, merken sommige kijkers op dat de film meer Original Pilipino Music uit eerdere periodes had kunnen gebruiken om internationale kijkers beter te introduceren.

Lea Salonga spreekt de hoofdantagonist, de Dreaded Manananggal, in, maar krijgt beperkt dialoog. De rol steekt af bij de substantiëlere rollen die andere talenten in vergelijkbare producties krijgen.

Verhaal balanceert culturele viering met lichte overdaad

De film behandelt het emotionele gewicht van een vriendin die vertrekt voor betere kansen in het buitenland en valideert tegelijk de gevoelens van degene die achterblijft. Het suggereert niet dat persoonlijke groei moet worden opgeofferd voor de relatie.

Een drukke cast van bijpersonages en meerdere zijverhalen maken het verhaal af en toe te vol. Sommige figuren, zoals de zeemeermin Mermahn ingesproken door Kevin McCann, dragen weinig bij buiten een kort plotdienst.

Forgotten Island slaagt erin de Filipijnse cultuur centraal te maken in thema’s van vriendschap, verandering en identiteit. Het verhaal blijft toegankelijk voor een wereldwijd publiek dankzij duidelijke context, terwijl het herkenning biedt voor wie de verwijzingen kent. De film gaat op 25 september 2026 in de bioscoop in première.

Tags bij dit artikel