- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Première in Venetië toont terugkeer van broers Noel en Liam Gallagher met fan-gerichte concertfilm die naar Disney+ gaat.

De nieuwe concertdocumentaire over Oasis legt de succesvolle reünie-tournee van 2025 vast en het emotionele gewicht van de terugkeer na jaren van scheiding. De film Oasis: Don’t Look Back in Anger van regisseurs Will Lovelace en Dylan Southern gaat in Venetië in première voordat hij te zien is op Disney+.

Sceptische recensent ontdekt onverwachte emotionele diepgang

Een recensent die het project met tegenzin benaderde, werd al snel tot tranen toe geroerd. De aanvankelijke vrees voor weer een muziekdocumentaire of meer verhalen over de conflicten tussen de broers Gallagher maakte plaats voor een golf van nostalgie. De film benadrukt hoe de band, die drie decennia geleden beroemd werd, nog steeds diep resoneert bij publiek wereldwijd.

Film richt zich op viering in plaats van conflict

In plaats van de langdurige spanningen tussen Noel Gallagher en Liam Gallagher te onderzoeken, kiest de documentaire voor een warme, reflectieve toon. Hij combineert beelden van de reünieconcerten met backstage-momenten en fanverhalen. Kijkers die onthullingen zoeken over hun vijftienjarige breuk of de redenen voor hun verzoening, zullen daar weinig van terugvinden. Het resultaat voelt als een dankbare terugblik op een gedeelde geschiedenis.

De broers komen bescheidener en zelfverzekerder over dan in hun vroegere dagen. Hun kenmerkende humor blijft, vooral bij Liam, maar het portret verzacht hun publieke imago. Noel beschrijft zijn broer zelfs in affectieve termen die hun veranderde relatie op middelbare leeftijd onderstrepen.

Fans van verschillende generaties delen vreugde van live reünie

Uitgebreide beelden van huilende en juichende concertpublieken benadrukken het centrale gevoel van de film. Het publiek varieert van jonge fans tot mensen die zich de originele periode herinneren, met bezoekers uit het Verenigd Koninkrijk, Ierland, Brazilië, Zuid-Korea en de Verenigde Staten. Veel nummers van het album (What’s the Story) Morning Glory? uit 1995 worden voor het eerst in jaren live gespeeld. De optredens bouwen gestaag op naar anthems die tot klassiekers zijn uitgegroeid.

Gemeenschappelijke ervaring benadrukt tijdloze aantrekkingskracht van muziek

Scènes waarin vreemden na de shows met elkaar in contact komen, illustreren de gemeenschappelijke kracht van live muziek. Een moment toont een huilende jonge bezoeker die wordt omhelsd door een oudere fan, een eenvoudig gebaar van gedeeld begrip. De documentaire suggereert dat zulke ontmoetingen in de echte wereld iets bieden wat steeds zeldzamer is in een tijd van digitale isolatie.

Hoewel sommigen een bredere boodschap over eenheid in het verhaal van de band kunnen zien, slaagt de film vooral doordat de muziek en de reacties van het publiek voor zichzelf spreken. Het laat kijkers achter met een gevoel van dankbaarheid voor de nummers en de zeldzame kans om ze samen opnieuw te beleven.