Een opvallend Baudelaire-citaat opent de nieuwe documentaire over Eric Cantona en zet meteen een toon van innerlijk conflict die perfect past bij de voormalige voetballer. De regels beschrijven iemand die zowel pijn als de oorzaak ervan belichaamt, tegelijk slachtoffer en aanvaller. Regisseurs David Tryhorn en Ben Nicholas gebruiken deze literaire versiering om hun portret te schetsen van het in Marseille geboren icoon wiens carrière schitterende vaardigheid combineerde met controverses die de krantenkoppen haalden.

Film balanceert Cantona's wijze inzichten en straatvechtersmentaliteit

De film gaat al snel van poëzie naar rauwe werkelijkheid. Een oude televisie-interview toont hoe Cantona op vragen over een gewelddadig incident met een toeschouwer reageert door te verklaren dat hij op de journalisten zou plassen die het verhaal achtervolgen. Dit moment benadrukt zijn weigering om excuses aan te bieden en zijn talent om interviews om te toveren tot optredens. De regisseurs beschouwen deze dualiteit als essentieel voor zijn aantrekkingskracht in plaats van iets wat verzacht moet worden.

Ruime nieuwe gesprekken met Cantona zelf vormen het hart van het project. Voormalig Manchester United-teamgenoot David Beckham en manager Sir Alex Ferguson komen ook aan het woord en delen persoonlijke reflecties over de impact van de speler. De film ging in première op Cannes in de sectie Special Screenings en lijkt dankzij het internationale onderwerp en de toegankelijke stijl klaar voor brede streaming-distributie.

Regisseurs richten zich op hoogtepunt bij Manchester United en dramatisch vertrek

Tryhorn en Nicholas maakten eerder Netflix-films over Pelé en Luis Figo. Hier concentreren ze zich vooral op Cantona's vijf seizoenen bij Manchester United, waar hij 64 doelpunten in de competitie scoorde en een clubheld werd. Het verhaal behandelt zijn snelle opkomst, de beruchte trap naar een beledigende fan die leidde tot een schorsing van acht maanden, zijn terugkeer en zijn plotselinge pensioen op dertigjarige leeftijd.

Ferguson spreekt met duidelijke genegenheid over de speler die hij ooit coachte en toont een blijvende loyaliteit die warmte toevoegt aan het verhaal. Ook Cantona's ouders dragen bij en uiten stille trots op de onafhankelijke aard van hun zoon. De film vermeldt dat de betrokken fan xenofobe beledigingen had geuit, waardoor kijkers zelf kunnen afwegen hoe ze de reactie beoordelen.

Documentaire gaat ook in op acteercarrière en huidige artistieke bezigheden

Na zijn voetbalcarrière ging Cantona aan de slag als acteur en in andere publieke rollen. De film bevat levendige fragmenten uit Ken Loachs komedie Looking for Eric uit 2009, waarin hij een versie van zichzelf speelt met de memorabele zin dat hij geen gewoon mens is. Ook is hij te zien in historisch kostuum naast Cate Blanchett in de film Elizabeth. Recent beeldmateriaal toont hem terwijl hij abstracte werken schildert op zijn landgoed in de Provence, wat het beeld versterkt van een groter-dan-leven figuur die blijft creëren.

De regisseurs houden een respectvolle afstand tot diepere persoonlijke zaken zoals het gezinsleven. In plaats daarvan benadrukken ze Cantona's aanhoudende vermogen om aandacht te trekken met zijn aanwezigheid en verhalen. Het resultaat is een gepolijst eerbetoon dat bestaande fans aanspreekt en waarschijnlijk ook nieuwe bewonderaars trekt die zich aangetrokken voelen tot zijn onmiskenbare charisma.