- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De film van Thomas Kail uit 2026 slaagt er niet in zijn bestaan te rechtvaardigen buiten het exploiteren van nostalgie, nu CGI het verhaal overheerst

De live-actionremake van Moana van Thomas Kail komt deze week in de bioscopen met weinig dat het onderscheidt van het geanimeerde origineel uit 2016 of de bredere golf van Disney-remakes. De film gaat op 10 juli 2026 in première en vroege beoordelingen beschrijven het als een onbeduidende, plichtmatige ervaring die sterk leunt op vervaagde nostalgie zonder betekenisvolle nieuwe elementen toe te voegen.

Remaketrend raakt op stoom

Disney's live-actionbewerkingen begonnen vaart te maken met de release van Tim Burtons Alice in Wonderland in 2010. Het patroon zette zich voort in de daaropvolgende jaren, waaronder de Jungle Book-remake uit 2016 die samenviel met het originele geanimeerde Moana. Deze nieuwe versie markeert de eerste keer dat de studio een geanimeerde titel remaket die na het ontstaan van de live-actiontrend is uitgebracht, een klein onderscheid dat het project nauwelijks verheft.

Het verhaal volgt dezelfde lijnen als de film uit 2016 en het vervolg uit 2024. Moana bezit het vermogen om met de oceaan te communiceren, die haar herhaaldelijk redt via geanimeerde watereffecten. Toch komt het personage uit deze sequenties met niet meer dan vochtig haar en intacte make-up, wat vragen oproept of er überhaupt scènes bij een echt waterlichaam zijn gefilmd.

CGI overheerst ondanks live-actionlabel

Ondanks de live-actionaanduiding steunt een groot deel van de film op computergegenereerde beelden. Vroege scènes met Moana's familie tonen echte acteurs zoals Rena Owen en John Tui, maar het verhaal verschuift al snel naar een CGI-oceaan, een vormveranderende halfgod, een geanimeerde kip, een reuzenkrab en kokosnotenpiraten. De climax toont een lavamonster en een natuurgodin die volledig in effecten zijn gerenderd.

Dwayne Johnson keert terug als Maui met cartoonachtige tatoeages die kunstmatig ogen, en zijn fysiek krijgt een vergelijkbare digitale behandeling. Catherine Laga'aia speelt Moana. Dialogen tussen de hoofdrolspelers verlopen in vlakke shot-reverse-shotopstellingen zonder chemie of timing, onderbroken door technisch indrukwekkende maar storende geanimeerde sequenties.

Geen nieuw perspectief op bekend materiaal

Eerdere Disney-remakes pakten online kritiek op de originelen vaak aan, bijvoorbeeld via castaanpassingen of personagedynamiek. De Moana-remake biedt geen dergelijke ingreep. Het functioneert als rechttoe-rechtaan corporate entertainment zonder verrassingen, accenten of geactualiseerde thema's en lijkt op een coverversie die minder impact heeft dan het bronmateriaal.

De film zal waarschijnlijk commercieel succes boeken, maar de komst ervan kan wijzen op het einde van de remakecyclus die meer dan vijftien jaar geleden begon. Recensenten merken op dat het project aanvoelt als een geautomatiseerd product in plaats van een creatieve onderneming.