Honey Trehans Satluj duikt in het verhaal van een sikh-activist die buitengerechtelijke executies in Punjab in de jaren negentig onderzoekt en roept sterke emoties op, ook al neigt het naar geïdealiseerde portretten.
Het project trok aandacht niet alleen door de thema's maar ook door de obstakels die het tegenkwam voordat het publiek bereikte. Het werd in 2023 uit het programma van het Toronto International Film Festival gehaald toen het de werktitel Punjab ’95 droeg. De voltooide film kreeg op 3 juli goedkeuring van de Indiase censors en ging wereldwijd in première op de streamingdienst Zee5, maar werd binnen twee dagen alweer uit de lucht gehaald voor kijkers in India en kort daarna ook voor internationale abonnees.
Het verhaal begint met een sombere sequentie waarin agenten van de Punjab-politie alledaagse zaken bespreken voordat ze 's nachts executies uitvoeren onder het mom van de strijd tegen terrorisme. Daarna verschuift de aandacht naar Jaswant Singh Khalra, een gewone bankmanager gespeeld door popster Diljit Dosanjh. Khalra's vriendelijke aard brengt hem in conflict met machtige en meedogenloze krachten nadat zijn oudere tante verdwijnt na de politie-executie van haar man.
De titel verwijst naar de Satluj-rivier die door Punjab stroomt en waarvan de oevers dienen als grimmig graf voor slachtoffers. Hoewel het als een mysterie wordt gepresenteerd, blijkt dat lokale autoriteiten al lang dissidenten ontvoeren en elimineren, terwijl bewoners te bang zijn om te spreken. Khalra's onderzoek onthult de volledige omvang van de operatie, inclusief registers van massale crematies van mensen die nog als vermist staan geregistreerd.
Met 164 minuten bevat de film enkele herhalende passages via voice-over en uitgebreide onderzoeksscènes. Toch draagt Diljit Dosanjh het drama met een ingetogen vertolking van een man die verandert door de onrechtvaardigheden die hij blootlegt. De zanger, vers van een Noord-Amerikaanse tournee inclusief een optreden in The Tonight Show, belichaamt een bescheiden figuur gedreven door morele overtuiging in plaats van persoonlijke ambitie.
Regisseur Honey Trehan, in samenwerking met cameraman K. U. Mohanan en componist Marc Marder, legt de nadruk op de spirituele dimensies van verzet. De film toont geloof zowel als directe reactie op wreedheid als als aanhoudende drijfveer om er een einde aan te maken, waarbij intieme menselijke momenten worden vermengd met bredere kritiek op overheidsmisbruik.
Na eisen voor meer dan 120 knippen van de autoriteiten behoudt de uitgebrachte versie Trehans oorspronkelijke visie. Communityvertoningen hebben sinds de verwijdering van festivals in heel India plaatsgevonden. De distributieproblemen weerspiegelen de centrale thematiek van de film over onderdrukte informatie en de prijs van het zoeken naar verantwoording.