Deportivo de La Coruña hoefde niet te wachten op een tweede kans om zijn terugkeer naar de Primera División te bezegelen. Met drie punten op het spel pakte het Coruña-team die op het veld van Zorrilla in Valladolid en maakte zo zijn promotie compleet, acht jaar na de laatste degradatie.
De Galicische club raakte diep in de oude Segunda B, nu Primera RFEF. Na vier seizoenen in die klasse promoveerde het naar de Segunda División. De oorspronkelijke termijn was vier jaar om de top te bereiken, maar twee bleken genoeg. De terugkeer naar de Primera komt met het gewicht van een geschiedenis vol prijzen en met een aanhang die een van de grootste troeven van het Spaanse voetbal vormt.
Veel jonge supporters, die amper zeven of acht jaar oud waren toen het team acht jaar geleden naar de Segunda degradeerde, beleven nu in euforie de terugkeer naar de hoogste klasse. De aanhang van de club, voorgezeten door Juan Carlos Escotet, omvat alle leeftijden: de ouderen dromen van Europees voetbal, de middelbare leeftijd zoekt stabiliteit onder de groten en de jongeren nemen genoegen met minstens één seizoen op het hoogste niveau.
De Spaans-Venezolaanse voorzitter Juan Carlos Escotet heeft Deportivo economisch en institutioneel versterkt. Onder zijn leiding is de Ciudad Deportiva ontwikkeld, is de aanhang gegroeid en beschikt de club nu over een langetermijnproject. Vanaf dag één was hij duidelijk over zijn doelen: promoveren en in de toekomst in Europa spelen. Hij geeft er de voorkeur aan het team te steunen vanaf de bezoekersvakken of zijn plek in Riazor in plaats van vanaf de officiële tribune.
De aanstelling van Antonio Hidalgo als trainer bracht opluchting onder de supporters na een reeks wisselende coaches. Het seizoen kende moeilijke momenten, maar het keerpunt kwam na de nederlaag in Riazor tegen Granada. Hidalgo nam de leiding, bleef trouw aan zijn stijl en bewees een sterke manager van de kleedkamer te zijn. Zijn eerdere ervaring bij Huesca, waar hij met beperkte middelen goede resultaten boekte, bleek cruciaal.
Sportief directeur Fernando Soriano stelde een evenwichtige selectie samen met meer diepgang dan de meeste concurrenten. De promotie onder Hidalgo doet denken aan die van 2012 en 2014 onder José Luis Oltra en Fernando Vázquez, trainers met ervaring in de klasse.
Drie spelers sprongen eruit op weg naar de promotie. Ximo Navarro leverde leiderschap in de verdediging, tactisch inzicht en aanvoerderschap richting de jongeren. Het team beleefde zijn slechtste momenten zonder hem en zijn terugkeer betekende een opluchting voor de trainer.
Mario Soriano toonde veelzijdigheid als centrale middenvelder, aanvallende middenvelder of op de flank. Zijn goal tegen Andorra was beslissend. Dit alles terwijl de spil van het team, Yeremay, een liesblessure overwon die hem op de moeilijkste momenten aan de kant hield.
De promotie van Deportivo betekent de verdiende terugkeer van een historische club naar de top, gedragen door een solide institutioneel project en een collectieve inspanning die de hoop heeft teruggebracht bij een trouwe aanhang.