- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De single uit 1975 markeerde een cruciale verschuiving in Bowie's geluid en kwam bijna terecht bij een andere rocklegende.

David Bowie bracht “Golden Years” uit als leadsingle van Station to Station op 21 november 1975. Het nummer bereikte de tiende plaats in de Billboard Hot 100 en markeerde een moment van persoonlijke en artistieke transitie voor de zanger.

Elvis Presley kwam dicht bij het opnemen van het nummer

Bowie schreef het nummer met Elvis Presley in gedachten. Beide artiesten stonden onder contract bij RCA Records en Presley's manager, Colonel Tom Parker, moedigde het idee aan dat Bowie materiaal voor Presley zou leveren. Bowie bewonderde Presley en had de samenwerking graag gezien, aldus biograaf David Buckley.

Presley nam het nummer nooit op. Bowie leverde zelf de definitieve versie, met de kenmerkende koele, lage zangstijl die Presley's eerdere frasering weerspiegelt en tegelijk past bij de funky groove van de arrangement.

Een brug tussen Plastic Soul en de Berlijn-trilogie

De single verscheen na het succes van “Fame” en het album Young Americans. Bowie breidde de soul- en funk-elementen uit, maar koos op Station to Station voor een meer ingetogen, verfijnde toon. Het nummer vormde een vroege stap richting het experimentele werk dat de Berlijn-trilogie uit de late jaren zeventig zou kenmerken.

Teksten weerspiegelen persoonlijke onrust

Terwijl de muziek groovy is, beschrijven de teksten isolatie en onzekerheid. Regels als “Run for the shadows / In these Golden Years” weerspiegelen de paranoia en fragmentatie die Bowie dat jaar ervoer tijdens intensief druggebruik in Los Angeles. Het contrast tussen de upbeat instrumentatie en de donkere thema's zorgde voor blijvende spanning in het nummer.

De Thin White Duke-persona ontstaat

Station to Station introduceerde de Thin White Duke, een personage dat nostalgische soulreferenties combineerde met een afstandelijke, romantische intensiteit. Presley's imago vormde een van de lagen voor deze nieuwe persona en hielp Bowie glamour naast persoonlijk verval te dramatiseren.

RCA bracht “Golden Years” uit voordat de rest van het album af was. Het vertrouwen van het label in het materiaal bleek terecht. Bijna vijftig jaar later staat het nummer nog steeds als een duidelijk voorbeeld van Bowie's vermogen om Amerikaanse poptradities te versmelten met zijn eigen evoluerende Europese gevoeligheden.