Daily Wire steunt campusthriller 'Run Hide Fight: Infidels' als politiek statement

De standalone sequel van Kyle Rankin krijgt kritiek om zijn simplistische vertelwijze en provocerende houding tegenover islam en progressivisme

The Daily Wire heeft Run Hide Fight: Infidels uitgebracht, een standalone vervolg dat zich meer presenteert als politieke provocatie dan als gepolijste cinema. Geschreven en geregisseerd door Kyle Rankin, volgt de film een militaire veteraan die jihadisten confronteert tijdens een boekenpromotie op een universiteitscampus.

Verhaal draait om veteraan en campusovername

Het verhaal begint met Delta Force-kapitein Clay Saunders, gespeeld door Jonathan Majors, die een medestrijder verliest bij het gevangennemen van een IS-leider. Jaren later promoot Saunders zijn boek over de vermeende dreiging van de islam voor het Westen. Zijn optreden valt samen met een studentenprotest dat gewelddadig wordt wanneer echte terroristen de campus overnemen.

De aanvallers, geleid door de zoon van de gevangengenomen IS-leider, willen een nieuw kalifaat stichten. Ze nemen gijzelaars, waaronder de dochter van een miljardair, en bedreigen studenten en docenten tijdens een herfstkermis.

Personages leunen op stereotypen en partijdige tropes

Bijrollen zijn onder meer een beveiliger op de campus, een gamer-kamergenoot die van gestolen heldendom wordt beschuldigd en diverse demonstranten die via brede archetypen worden neergezet. Een student wordt afgebeeld als computerdeskundige, een ander als biseksuele activist met paars haar. Decaan en burgemeester aarzelen om de politie in te schakelen uit angst voor discriminatie.

De film presenteert progressieve zorgen over empathie, landerkenningen en vrije meningsuiting als obstakels voor doortastend optreden tegen echte dreigingen.

Filmtechniek en boodschap krijgen scherpe kritiek

Recensenten wijzen op de lage productiekwaliteit en de aansluiting bij de standpunten van distributeur The Daily Wire. De behandeling van zowel liberale als moslimpersonages blijft oppervlakkig en steunt op stromannen in plaats van genuanceerde verkenning. Jonathan Majors verschijnt in beperkte scènes met een naar verluidt afwezige prestatie.

De promotiecampagne benadrukt het potentieel om te choqueren, maar de kernkritiek richt zich op artistieke tekortkomingen in plaats van inhoudelijk politiek inzicht.

Tags bij dit artikel