Scenarioschrijver en regisseur Curry Barker heeft een debuutfilm afgeleverd die aan de oppervlakte klassieke bezettingshorror lijkt, maar veel dieper graaft in iets persoonlijks en verontrustends. Obsession heeft Inde Navarrette in de hoofdrol als Nikki, wier plotselinge fixatie op het personage van Michael Johnston, Bear, gevaarlijk en manipulatief wordt in plaats van bovennatuurlijk. Barker sprak met Collider over hoe hij het verhaal rond echte toxiciteit bouwde in plaats van demonen of vloeken.

Een Simpsons-aflevering gaf de kern van het idee

Barker droeg al jaren het zaadje mee van een verhaal over een geobsedeerde relatie, gericht op codependentie en emotionele extremen. Het ontbrekende stukje kwam terwijl hij televisie keek voor een live-opname van It’s Always Sunny in Philadelphia. Een aflevering van The Simpsons met Bart Simpson en een apenpoot-wensapparaat klikte meteen. Hij besefte dat het wensmechanisme zijn bestaande concept vooruit kon helpen zonder enige spookachtige bezetting.

Een origineel vervloekt voorwerp vanaf nul gebouwd

Vroege ideeën voor het wensverlenende voorwerp omvatten alledaagse dingen zoals wishbones, maar niets voelde goed voor het scherm. Barker koos al snel voor iets compleet nieuws dat het publiek zich kon voorstellen in een winkel te kopen. Hij kwam vrijwel meteen op de naam One Wish Willow, en werkte vervolgens wekenlang met zijn moeder, een grafisch ontwerpster, aan tientallen doosprototypes. Ze verwierpen vierkante vormen, tandpastaverpakkingen en te grote dozen tot het uiteindelijke ontwerp zowel vintage als reproduceerbaar aanvoelde voor eventuele merchandising.

Acteerkeuzes geworteld in echte relatiedynamiek

Barker stuurde Navarrette weg van traditionele bezettingsacteertrucs zoals donkere ogen of plotselinge woede. In plaats daarvan bestudeerden ze samen Ti Wests Pearl en Ari Asters Midsommar voor rauwe emotionele wanhoop. Zeurderige en smekende tonen vervingen dreigementen, waardoor Nikki’s gedrag veranderde in berekende manipulatie. In scènes gebruikt ze dreigementen met zelfverwonding en schuldgevoel om Bear dichtbij te houden, precies zoals iemand zich zou kunnen gedragen als hij precies krijgt wat hij vroeg op de ergst mogelijke manier.

Reshoot versterkte Bears innerlijke conflict

De openingscène in de diner waarin Bear zijn bekentenis oefent tegen een serveerster, werd toegevoegd tijdens de reshoot. Vroege versies begonnen met een dode kat en een romantische film op televisie, maar testpubliek vond Bear te passief. Nieuw beeldmateriaal maakte duidelijk dat hij wil dat de wens slaagt in plaats van dat hij hem wil beëindigen, waardoor zijn aarzeling om de situatie op te lossen geloofwaardiger en bewuster aanvoelt.

De wens zelf draagt de echte vloek

Barker benadrukt dat One Wish Willow niet inherent kwaad is. De medewerker van de kristallenwinkel die beweert zijn wens al zonder problemen te hebben gebruikt, bewijst dat het voorwerp ook onschuldige verzoeken kan vervullen. De horror komt volledig voort uit Bears specifieke wens om Nikki’s autonomie weg te nemen. Die keuze, niet het artefact, is wat iedereen ten val brengt.

Bioscooprelease en toekomstige uitbreidingen

Na de première op TIFF kreeg de film een brede bioscooprelease via Focus Features. Barker heeft al ideeën uitgewerkt om de wereld uit te breiden, waaronder een mogelijke anthologieserie waarin elke aflevering een andere wens verkent. Hij neemt ook lessen mee over single-shot pacing en repetitiefocus die hij wil toepassen op zijn volgende project: een door A24 geproduceerde remake van The Texas Chainsaw Massacre.