Regisseur Craig Gillespie heeft met Supergirl een eigen stem toegevoegd aan het DC-universum. De film kiest voor de trauma’s en het cynisme van de heldin in plaats van traditioneel heldendom. Naar het comic-miniserie van Tom King, bewerkt door scenarioschrijver Ana Nogueira, volgt Kara Zor-El die worstelt met haar beschermende rol en een harde, actievolle queeste aangaat.
Gillespie merkte op dat de eindmontage opvallend dicht bij het oorspronkelijke scenario bleef. Een vroege aanpassing was het uitstellen van Kara’s supersuit om de emotionele spanning te verhogen. Het verhaal werd gebouwd rond de diefstal van haar schip aan het begin, zodat het personage het grootste deel van de bijna twee uur durende film zonder het iconische kostuum optreedt.
Het einde, met een moeilijke beslissing over het personage Krem, bleef ongewijzigd. Gillespie prees James Gunn voor zijn volledige steun, inclusief het schrappen van reservescènes. Dat vertrouwen maakte gedurfdere keuzes mogelijk.
De regisseur benadrukte hoe Kara’s achtergrond haar onderscheidt van haar neef. Nadat ze de vernietiging van Krypton en het verlies van haar familie heeft meegemaakt, verzet ze zich tegen de beschermende rol die Superman juist omarmt. Gillespie noemde het contrast vruchtbare grond voor verhalen in Gunns universum, waar verlossing centraal staat.
Een sequentie die volledig in het Kryptoniaans wordt gesproken, was een toevoeging van Gillespie om het verhaal in een andere wereld te verankeren. Taalkundigen ontwikkelden vijf talen voor de film en de acteurs leerden hun teksten fonetisch. Milly Alcock speelde een emotioneel geladen scène van vier pagina’s die de regisseur zichtbaar ontroerde.
Feedback van vroege vertoningen leidde ertoe dat Gillespie verschillende humoristische momenten weghaalde. Het personage blijft het grootste deel van het verhaal gefocust en boos, dus grappen die haar vastberadenheid ondermijnden, werden geschrapt. Het resultaat is een strakkere film die Kara behandelt als een raket op haar doel.
Gillespies vrouw merkte na de eerste ruwe montage een ontbrekend moment op. Hoewel de hond aan het einde verschijnt, werd een eerdere hereniging in een tent als extra opname toegevoegd om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen.
De Man of Steel krijgt beperkt schermtijd, vooral via videogesprekken en één ingetogen hereniging. Gillespie filmde versies met zowel het superheldenkostuum als burgerkleding en koos uiteindelijk voor de versie met pak om de gedeelde heldenidentiteit te benadrukken.
Jason Momoa had zich al langere tijd sterk gemaakt voor de rol van Lobo. De productie koos voor een ontwerp uit de jaren negentig dat aansloot bij de visie van de acteur. Zijn uitbundige entree en improvisaties met Alcock zorgden voor enkele van de meest dynamische scènes.
Gillespie vocht ervoor om belangrijke scènes op locatie in IJsland te filmen in plaats van alleen op studio’s te vertrouwen. De echte landschappen stelden de visuele-effectenteams voor een hoge lat en hielpen de planeet Bilquis te onderscheiden van andere locaties.
De regisseur bevestigde dat ongeveer tien minuten beeldmateriaal, waaronder extra materiaal over Eve’s familie, zijn verwijderd om het tempo te bewaren. Een extended cut staat niet gepland, maar geschrapte scènes verschijnen waarschijnlijk op homevideo.
Ze lijkt in veel opzichten op personages die ik eerder heb gespeeld... Het zijn buitenstaanders of buitenbeentjes die vaak trauma hebben meegemaakt en proberen hun weg te vinden en hun eigen identiteit te ontdekken.
De filmmaker prees de kans om een vrouwelijke superheldin te portretteren die soms ongepolijst en zelfdestructief is. Kara drinkt, heeft weerstand tegen haar verantwoordelijkheden en rolt in gerimpelde kleren uit bed; keuzes die haar onderscheiden van meer geïdealiseerde portretten.