Collider rangschikt de sciencefictionromans van Stephen King: de onderste tien van 20 tot 11

De mindere sciencefictionwerken van het horrorkoning omvatten rommelige experimenten, post-apocalyptische verhalen en Dark Tower-delen die onder de pieken van de serie blijven.

Stephen King heeft bijna zeventig romans geschreven, waarvan er ongeveer twintig in meer of mindere mate als sciencefiction kunnen worden beschouwd. Hierbij worden ook werken meegerekend die onder de naam Richard Bachman verschenen, en wordt pure sciencefiction gecombineerd met horror of andere elementen, terwijl de meeste novelles en titels als The Stand die te licht in het genre leunen buiten beschouwing blijven.

The Regulators sluit de lijst af op nummer 20

Uitgebracht tegelijk met Desperation in 1996, The Regulators deelt karakternamen maar speelt zich af in een alternatieve realiteit. De Bachman-roman neigt meer naar sciencefiction dan zijn bovennatuurlijke tegenhanger, maar de uitvoering is ongelijkmatig en uiteindelijk onsamenhangend. De eerste hoofdstukken beloven veel, maar daarna valt het verhaal uit elkaar, waardoor het een conceptueel slim maar gebrekkig boek blijft.

Cell levert post-apocalyptische zombies op nummer 19

De roman uit 2006 Cell verbeeldt een mysterieus signaal dat een groot deel van de mensheid verandert in gewelddadige, zombie-achtige wezens. Overlevenden navigeren door de ineenstorting op de bekende post-apocalyptische manier. Een energiek begin maakt plaats voor verveling, en het verhaal eindigt abrupt zonder volledige afsluiting.

The Wind Through the Keyhole biedt beperkte sciencefiction op nummer 18

Chronologisch ingevoegd tussen boek vier en vijf van de serie, fungeert de Dark Tower-aflevering uit 2012 meer als een uitgebreide flashback of verwijderde scène. Roland vertelt geneste verhalen die aan elkaar geplakte novelles lijken, met weinig sciencefiction en overbodig voor de meeste lezers.

Dreamcatcher brengt hallucinerende buitenaardse wezens op nummer 17

Uit 2001, Dreamcatcher volgt vrienden die tijdens een jachtpartij een buitenaardse aanwezigheid tegenkomen en later botsen met militaire onderzoekers. De sfeer is onderscheidend en soms meeslepend, hoewel het plot rommelig en geïmproviseerd aanvoelt.

The Tommyknockers breidt een buitenaardse ontdekking uit op nummer 16

De roman uit 1987 The Tommyknockers toont een hele stad die verandert nadat een buitenaards object in de buurt opduikt. Uitgebreider dan Dreamcatcher, mengt het sterke passages met aanzienlijke slordigheid, maar verdient het voorzichtige aanbeveling voor trouwe King-fans die de zwakkere delen kunnen verdragen.

Song of Susannah dient als noodzakelijke opzet op nummer 15

Het zesde Dark Tower-boek uit 2004 markeert een kwaliteitsverbetering. Zwaar op voorbereiding voor het slot, vervult het zijn brugfunctie, ook al voelen individuele scènes minder impactvol op zichzelf.

The Institute haalt thema's van psychische jongeren op nummer 14

De roman uit 2019 The Institute draait om kinderen met psychische vermogens die vastzitten in een geheime faciliteit. Het echo's eerdere King-werken zoals Carrie zonder die hoogten te bereiken, maar levert boeiende coming-of-age-momenten en degelijk vertellen ondanks een enigszins rommelige conclusie.

The Gunslinger introduceert de serie op nummer 13

Oorspronkelijk samengesteld uit tijdschriftverhalen en herzien in 2003, voelt de opener uit 1982 The Gunslinger het meest als een western aan en bevat slechts lichte sciencefictionelementen die later in de serie verder ontwikkeld worden.

The Running Man biedt sombere dystopische spanning op nummer 12

De Bachman-roman uit 1982 volgt wanhopige deelnemers in een dodelijke televisiejacht binnen een sombere toekomstmaatschappij. Snel en beknopt op ongeveer tweehonderd pagina's, geldt het als een van de sterkere pseudonieme werken.

Wizard and Glass maakt Roland menselijker op nummer 11

Het vierde Dark Tower-deel uit 1997 lost een eerdere cliffhanger op voordat het uitgebreide pagina's wijdt aan Rolands achtergrond. De lange flashbacks voegen diepgang en context toe, maar testen het geduld van sommige lezers.

Tags bij dit artikel