De coen brothers hebben hun films al lang met noir-sensibiliteit doordrenkt, van het spannende debuut Blood Simple tot de winterse intrige van Fargo en het eigenzinnige speurwerk in The Big Lebowski. Hun release uit 2001 The Man Who Wasn’t There betekende een bewuste volledige onderdompeling in de stijl, gepresenteerd als een strak zwart-wit tijdperkstuk dat zich afspeelt in 1949.
Het verhaal volgt Ed Crane, een gereserveerde kapper gespeeld door Billy Bob Thornton, die werkt voor zijn zwager Frank. Wanneer een klant hem een kans biedt om te investeren in een nieuw stomerijbedrijf, heeft ed tienduizend dollar nodig en grijpt hij naar chantage nadat hij zijn vrouw Doris verdenkt van een affaire met haar baas Big Dave. Het plot raakt verstrikt in samenzwering en moord en weerspiegelt de ongemakkelijke amerikaanse stemming na de tweede wereldoorlog.
De filmmakers putten duidelijke inspiratie uit Alfred Hitchcock, met name Shadow of a Doubt en Rope. Cameraman Roger Deakins gebruikte hoogcontrastverlichting en kortere lenzen om de kenmerkende schaduwen van klassieke noir na te bootsen. De setting aan het eind van de jaren veertig, voordat de koude oorlog intensiveerde, laat het verhaal opkomend ondernemerschap en stille wanhoop verkennen.
Thornton brengt gelaagde ambiguïteit in ed, een man die mild lijkt maar in staat blijkt tot destructieve keuzes. Het personage blijft emotioneel gedistantieerd, net als de protagonist in camus' de vreemdeling, en de film laat open vragen over zijn drankgebruik en zijn huwelijk. Bijrollen van Frances McDormand, James Gandolfini, Jon Polito en een jonge Scarlett Johansson voegen diepgang toe aan het ensemble.
Het verhaal onderzoekt hoe een gewoon mens door slechte beslissingen in de misdaad kan belanden in plaats van door grootse schurkenstreken. Ed's chantageplan komt meer voort uit berekening dan jaloezie, wat donkere ironie creëert wanneer de gebeurtenissen zich tegen hem keren. De titel zelf verwijst zowel naar de letterlijk onzichtbare figuur in de misdaad als naar ed's groeiende onzichtbaarheid in zijn eigen leven.
Vijfentwintig jaar geleden uitgebracht, vermengt The Man Who Wasn’t There spanning met de kenmerkende excentrieke toetsen van de broers en eindigt op een noot die meerdere interpretaties uitnodigt. Het blijft een van hun meest onderscheidende films en een etalage voor thornton op zijn meest overtuigende. De film blijft kijkers belonen die van minutieuze periode-details en moreel complexe personages houden.