Het maken van een film vraagt enorme inspanning op het gebied van financiering, scripting, regie en distributie, maar sommige projecten storten toch volledig in. Een handvol releases springen eruit, niet alleen door hun slechte kwaliteit maar ook omdat ze niets anders achterlaten dan wijdverbreide spot en blijvende schade voor de betrokkenen.
Hoge verwachtingen omringden Battlefield Earth dankzij het forse budget en de plannen voor een franchise. Het verhaal kreeg zware kritiek vanwege de absurde plot en de banden met de romans van L. Ron Hubbard, wat extra controverse veroorzaakte door de connecties met Scientology. John Travolta had na zijn terugkeer in Pulp Fiction een sterke impuls, maar deze rol betekende een scherpe terugval toen recensies alle hoop op een vervolg vernietigden.
De gangsterdrama Gotti uit 2018 leek voorbestemd voor succes dankzij het waargebeurde onderwerp en de sterrenstatus. De regie van Kevin Connolly riep al vroeg twijfels op en het eindresultaat leverde een oppervlakkige benadering op die geleend leek uit andere gangsterfilms zonder echte scherpte. De marketing die critici aanviel, benadrukte alleen maar hoe weinig de film het publiek te bieden had dat hem daadwerkelijk zag.
De verwachtingen waren hoog voor een solo Catwoman-film met Halle Berry, maar de release uit 2004 werd de zwakste comicboekverfilming van DC. Een warrig oorsprongsverhaal vermengd met gedateerde stijl en muziek uit de vroege jaren 2000 zorgde voor een ervaring die losstond van het bronmateriaal. Zelfs trouwe fans omarmden de film nooit als cultfavoriet.
De komedie Freddy Got Fingered uit 2001 was erop gericht om kijkers te vervreemden met een grove en chaotische aanpak. Tom Green bereikte precies het ongemak dat hij zocht, maar het resultaat leek vooral op zichzelf gericht in plaats van op een breder publiek. Zijn betere werk levert hij meestal in kleinere bijrollen die zijn screentijd beperken.
Onder de vele komedies van Adam Sandler geldt de release Jack and Jill uit 2011 als zijn zwakste. Het verhaal houdt kijkers gevangen met onsympathieke personages en inside jokes die het publiek buitensluiten. Zelfs een cameo van Al Pacino die zichzelf speelde, droeg bij aan de algehele gêne.
De filmversie van Cats uit 2019 begon met de uitdaging om een zwakkere toneelshow van Andrew Lloyd Webber te verfilmen. Regisseur Tom Hooper koos voor verontrustende mens-kat-hybrides die eerder griezelig dan charmant overkwamen. Een mix van niet-acteurs die zongen en niet-zangers die acteerde, zorgde ervoor dat vrijwel iedereen ongemakkelijk op het scherm stond.
De anthologiefilm Movie 43 uit 2013 valt op omdat het grote sterren overtuigde om mee te doen aan een project zonder duidelijke visie. Elk segment mislukte en het zwakke kader verdween tegen het einde. De ervaring toonde hoe zulke holle studioconcepten het comedygenre kunnen schaden.
Studio druk veranderde het misdaadverhaal van Martin Brest in een geforceerde romance tussen Ben Affleck en Jennifer Lopez. De film Gigli uit 2003 bevatte enkele van de zwakste dialogen uit de recente geschiedenis en een aanstootgevende bijrol. Brest regisseerde daarna nooit meer een speelfilm.
M. Night Shyamalans verfilming uit 2010 perste het geliefde verhaal van Avatar: The Last Airbender in één film. Oorspronkelijke fans verwierpen de veranderingen, terwijl nieuwkomers niets vonden om zich aan vast te houden. Het project bevestigde een lange dip voor de regisseur, hoewel latere successen zoals Split zijn reputatie deels herstelden.
De film uit 2014 over de oorsprong van FIFA kreeg vrijwel al zijn financiering van de organisatie tijdens een corruptieschandaal. United Passions bracht wereldwijd minder dan 200.000 dollar op tegenover een budget van 32 miljoen dollar. Tim Roth verontschuldigde zich later voor zijn betrokkenheid en gaf toe dat hij de film nooit helemaal heeft uitgekeken.