Het seksuele verlangen dooft zelden plotseling. In de meeste gevallen neemt het geleidelijk af door de gecombineerde invloed van langdurige stress, opgebouwde vermoeidheid en bepaalde onevenwichtigheden in de voeding die de werking van het lichaam verstoren.
Wanneer de cortisolwaarden, het stresshormoon, weken- of maandenlang hoog blijven, komt het lichaam in een permanente staat van alertheid terecht. Deze reactie geeft prioriteit aan overleving en zet functies als plezier en intimiteit op de achtergrond, wat de geleidelijke daling van het seksuele verlangen verklaart.
Steeds meer gezondheidsexperts benadrukken dat chronische stress een centrale rol speelt bij problemen met het verlangen. Hoewel het debat jarenlang bijna uitsluitend over de geslachtshormonen ging, wordt nu erkend dat het zenuwstelsel en de algemene toestand van het lichaam even doorslaggevend zijn.
Wanneer het lichaam een constante dreiging waarneemt, reduceert het automatisch functies die het niet als urgent beschouwt voor de onmiddellijke overleving. Daaronder valt ook het seksuele verlangen, dat op de achtergrond raakt zolang die continue activering van het alarmsysteem aanhoudt.
De belangrijkste oorzaken van deze afname zijn meestal chronische vermoeidheid, aanhoudende stress en een tekort aan B-vitamines. Het ontbreken van herstellende slaap en zowel fysieke als mentale uitputting laten het lichaam zonder de nodige energie om verlangen te laten ontstaan.
Een overmaat aan cortisol verergert het probleem doordat andere hormonen uit evenwicht raken, de stemming verandert en de ontspanning die essentieel is voor intimiteit bemoeilijkt wordt. B-vitamines, die essentieel zijn voor de cellulaire energieproductie en het correct functioneren van het zenuwstelsel, spelen eveneens een sleutelrol.
Een tekort aan deze vitamines kan zich uiten in aanhoudende vermoeidheid, prikkelbaarheid en een duidelijke afname van het seksuele verlangen.
Volgens Pleniage vereist seksueel verlangen een omgeving van evenwicht en veiligheid om op natuurlijke wijze te activeren. Wanneer stress aanhoudt, ontstaan slaapstoornissen, prikkelbaarheid, een disconnectie met het eigen lichaam en minder emotionele verbondenheid, elementen die het opkomen van verlangen nog verder bemoeilijken.
Specialisten zijn het erover eens dat de oplossing niet ligt in het toevoegen van meer externe prikkels. De effectieve weg bestaat uit het herstellen van de basis van fysiek en emotioneel welzijn. Het reguleren van stressniveaus, het verbeteren van de slaapkwaliteit, het verzorgen van het zenuwstelsel en het garanderen van een adequate aanvoer van essentiële micronutriënten stellen het lichaam in staat om terug te keren naar evenwicht.
Op die manier kan het seksuele verlangen op natuurlijke wijze terugkeren en op lange termijn behouden blijven.