Het seksuele verlangen verdwijnt zelden plotseling. In de meeste gevallen dooft het geleidelijk door langdurige stress, opgebouwde vermoeidheid en bepaalde onevenwichtigheden in de voeding die de algemene werking van het organisme verstoren.
Wanneer de cortisolniveaus weken of maanden hoog blijven, komt het lichaam in een permanente staat van paraatheid. In die overlevingsmodus worden functies die niet essentieel zijn om aan een onmiddellijk gevaar te ontsnappen, uitgeschakeld, waaronder de libido.
De specialisten zijn het erover eens dat het zenuwstelsel en de algemene gezondheidstoestand evenzeer van invloed zijn als de geslachtshormonen op het behoud van het verlangen. De constante interpretatie van dreiging door het organisme vermindert het vermogen tot ontspanning en emotionele verbinding die nodig zijn voor intimiteit.
Het gebrek aan herstellende rust en de fysieke en mentale uitputting beperken de beschikbare energie voor elke plezierige activiteit. Daar komt de impact van cortisol op de stemming en de moeilijkheid om los te koppelen die kenmerkend is voor aanhoudende stress bij.
De B-vitamines zijn essentieel voor de productie van cellulaire energie en de correcte werking van het zenuwstelsel. Hun tekort veroorzaakt aanhoudende vermoeidheid, prikkelbaarheid en een lagere neiging tot intiem contact.
Vanuit Pleniage wijzen ze erop dat het seksuele verlangen een omgeving van stabiliteit en veiligheid nodig heeft om zich spontaan te manifesteren. Langdurige stress veroorzaakt slaapstoornissen, prikkelbaarheid, lichamelijke ontkoppeling en verminderde emotionele verbinding die het verschijnen ervan nog verder bemoeilijken.
De experts bevelen aan om de inspanningen te richten op het reguleren van stress, het verbeteren van de slaapkwaliteit, het versterken van het zenuwstelsel en het garanderen van een adequate aanvoer van essentiële micronutriënten. Op deze manier herwint het organisme zijn evenwicht en verschijnt het seksuele verlangen op een natuurlijke en aanhoudende manier.