- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Gedeelde thema's van subjectief vertellen en schuld verbinden de historische dramafilm van de regisseur met zijn epische bewerking

Wanneer Christopher Nolan overstapte van blockbusterspectakels naar een biopic van J. Robert Oppenheimer, verwachtten velen een scherpe breuk. Toch behield zijn film uit 2023 de kenmerkende interesse van de regisseur in gefragmenteerde tijdlijnen en morele last. Diezelfde elementen duiken nu op in zijn bewerking van Homers epos, deze maand uitgebracht, waardoor een onverwachte dialoog tussen de twee projecten ontstaat.

Beide films draaien om het vertellen van verhalen

Nolan heeft altijd de voorkeur gegeven aan non-lineaire structuren, van de omgekeerde chronologie in Memento tot de geneste vertellingen in The Prestige. In The Odyssey ontvouwen verhalen zich via gesproken verslagen in plaats van geschreven getuigenissen. Personages vertellen elkaar gebeurtenissen op het scherm, net zoals getuigen en deelnemers in Oppenheimer tegenstrijdige versies van het verleden gaven.

Het Trojaanse paard-episode krijgt drie verschillende vertellingen. Een bard gespeeld door Travis Scott levert een heldhaftige, vereenvoudigde versie. Menelaus, gespeeld door Jon Bernthal, geeft een soldateske opschepperige versie aan Telemachus (Tom Holland). Pas wanneer Odysseus (Matt Damon) spreekt, hoort de luisteraar de brute details. Zelfs zijn versie draagt persoonlijke vooringenomenheid, waardoor kijkers de betekenis uit de fragmenten moeten samenstellen.

Odysseus wordt Nolans meest belaste hoofdpersoon

Beide centrale figuren dragen overweldigende schuld. Cillian Murphy's Oppenheimer vreest de langetermijngevolgen van de atoombom. Odysseus gelooft dat de list bij Troje de goddelijke wet schond en zijn lijden veroorzaakte. De openingskaart van de film plaatst de actie in een tijdperk waarin goden het menselijke lot actief vormgeven.

Anders dan Oppenheimer, die valse verraadbeschuldigingen kreeg, aanvaardt Odysseus de volledige verantwoordelijkheid. Het verhaal kadert het Paard als een onomkeerbare overtreding, vergelijkbaar met de erfzonde. Toch geeft de film Odysseus een mate van hoop die in de eerdere film ontbrak. Waar wetenschappelijke zekerheid wijst op onvermijdelijke vernietiging, biedt geloof in menselijk potentieel een weg naar huis.

Samen functioneren de twee films als wederzijdse commentaar. Oppenheimer toont een wereld waarin kennis het lot van de mensheid kan bezegelen. The Odyssey suggereert dat zelfs na een ernstige overtreding verlossing mogelijk blijft door doorzettingsvermogen en geloof.