Christopher Nolan bereidt het publiek voor op zijn gedurfde bewerking van The Odyssey, waarbij hij Homer's oude gedicht omzet in een grootschalig cinematografisch evenement. Vroege vertoningen hebben veel lof gekregen voor het vermogen van de film om de brede reikwijdte van het verhaal op het grote scherm over te brengen.
Het project sluit nauw aan bij Nolans kenmerkende aanpak van meeslepend filmmaken. Hij heeft IMAX al lang gepromoot als het ideale formaat voor grootse verhalen, en The Odyssey bood de kans om het soort mythische wezenssequenties te creëren dat ooit werd geïntroduceerd door Ray Harryhausen in films als Jason and the Argonauts, maar dan op een veel groter budget en doek.
Net als zijn vorige film Oppenheimer heeft het nieuwe project een R-rating. Nolan heeft deze classificatie al vroeg in de ontwikkeling actief bij de studio aangevraagd. Hij wilde de meest intense en viscerale versie mogelijk maken zonder beperkingen.
Met de wapens van die tijd zijn ze brutaler — je hebt het over zwaarden en bogen en pijlen en dat soort dingen. Dus ik concludeerde vrij vroeg dat het vrij moeilijk en potentieel compromitterend zou zijn om een PG-13-versie van dit verhaal te maken.
De R-rating markeert een voortzetting van Nolans recente werk in plaats van een breuk. Hoewel de film naar verwachting tot de duurste R-rated producties ooit zal behoren, lijkt Universal vertrouwen te hebben in Nolans vermogen om publiek te trekken op basis van zijn staat van dienst, inclusief het commerciële en kritische succes van Oppenheimer.
De keuze voor de rating komt voort uit een verlangen naar creatieve vrijheid en niet uit de behoefte aan gratuit geweld. Homerus' verhaal bevat gewelddadige veldslagen en een ontmoeting met de Cycloop die grafisch geweld inhoudt, elementen die Nolan liever zonder willekeurige beperkingen wilde weergeven.