Ecuadoraanse scenarioschrijver en regisseur Christian Rojas brengt zijn persoonlijke ervaringen naar het scherm in zijn speelfilmdebuut Princess, dat wereldpremière maakte in de First Feature Competition op het 30e Tallinn Black Nights Film Festival in Estland.
De film draait om de 12-jarige Kallpa, die ernaar verlangt gekozen te worden als Ñusta, de prinsessenrol in het Winterzonnewendefestival van de gemeenschap. Kallpa, geboren in een jongenslichaam, stuit op barrières door eeuwenoude gebruiken en krijgt afwijzing van de mensen om hem heen. Uiteindelijk zoekt hij aansluiting bij een groep lokale transvrouwen die zijn nieuwe steunnetwerk worden.
Kuri Fuerez leidt de cast, met La Bruja de Texcoco, Bruno Giganti, Quispe Nuna, Romel Vargas, Kayita Quizhpe en Adele Pesantez. De productie vindt plaats in Ecuador, Mexico, Argentinië, Peru en Bolivia, met Christian Hidalgo als cameraman en Jorge Macaya en Cristian Bermeo als monteurs. María Ángeles Palacios en Daniela Fuentes Moncada zijn de producers, terwijl MMM Film Sales de internationale verkoop verzorgt. De dialogen zijn in het Spaans en Quechua.
Na de première sprak Rojas het publiek toe samen met cast en crew. Hij legde uit dat het project voortkwam uit zijn eigen ervaringen met seksueel misbruik op 10-jarige leeftijd, dat een groot deel van zijn vroege leven bepaalde.
Ñusta werd geboren toen ik 10 jaar oud was, nadat ik seksueel misbruik had meegemaakt dat mijn kindertijd en mijn leven lange tijd beïnvloedde. Ik draag deze film op aan degenen die het hebben overleefd, aan degenen die nog steeds vechten, en aan degenen die elke dag met kracht opstaan om zichzelf te zijn – iedereen die vecht voor vrijheid, identiteit en het recht op een leven zonder angst.
Rojas prees zijn medewerkers en beschreef het project als een gezamenlijke inspanning om wonden te helen die verder gaan dan de zijne. Hij riep het publiek op om te verzetten, zich uit te spreken en elkaar te steunen als een familie.
Het team gaf prioriteit aan beschermingsmaatregelen, vooral voor de jonge acteurs. Inheemse families kregen vooraf volledige informatie over het verhaal, hoewel de kinderen dat niet kregen. Een psycholoog werkte mee aan de productie tijdens de voorbereiding en op de set om een ondersteunende omgeving te waarborgen. Rojas benadrukte dat de kinderen het proces als spel ervoeren in plaats van als een formele oefening, met hulpmiddelen zoals een emotiekaart om hun werk te begeleiden.
De filmmakers benadrukten ook een echte samenwerking met lokale gemeenschappen in plaats van extractie. De crew bestond uit leden van verschillende inheemse groepen, van wie sommigen leidinggevende rollen hebben in diversiteitsinitiatieven. Het verhaal speelt zich af in 1997 en bevat een gedocumenteerde politie-inval op een trans schoonheidswedstrijd in Cuenca dat jaar, waarbij deelnemers te maken kregen met geweld en mishandeling in hechtenis.
Cameraman Christian Hidalgo beschreef de visuele aanpak als een die Kallpa volgt door zijn persoonlijke reis, terwijl hij fysiek en emotioneel dicht bij het personage blijft. Het geluid versterkt deze nabijheid door het publiek elementen te laten waarnemen die net buiten direct zicht liggen.
Rojas herinnerde zich de aanvankelijke zenuwen bij het vertonen van de voltooide film voor de gemeenschap. Hij vond geruststelling toen een oudere bewoner opstond en zei dat zulke verhalen lokaal openlijk besproken moesten worden.