Chris Rock's 'Misty Green' valt tegen op TIFF door overvol script

Rosalind Eleazar schittert in de hoofdrol in de eerste film van de regisseur sinds Top Five, maar de satire biedt geen nieuwe inzichten in Hollywood-struggles.

Hollywood houdt van verhalen over zichzelf, en op dit jaar's Toronto International Film Festival waren er verschillende films over de filmindustrie. Een daarvan is Misty Green, de nieuwste regieprestatie van comedian en acteur Chris Rock. Het is zijn eerste speelfilm achter de camera sinds Top Five uit 2014. De film draait om de titelheldin, gespeeld door Rosalind Eleazar, een actrice die vecht om relevant te blijven nu haar carrière tanende is. Gepromoot als scherpe satire en comedy, komt het project over als een onsamenhangend en te lang verhaal dat moeite heeft om te overtuigen.

Een wanhopige week in het leven van een tanende ster

Het verhaal begint tijdens een van de slechtste weken voor Misty Green. Ooit een Emmy-winnend talent, staat ze nu voor huisuitzetting, financiële problemen en schaarse baanaanbiedingen. Haar reputatie als lastig om mee te werken maakt het er niet beter op. Misty houdt drugs en alcohol bij de hand terwijl ze vasthoudt aan haar talent als actrice en zangeres. Twee opties bieden snel geld. Voormalig collega Adam Driver stelt een riskant plan in Dubai voor dat slecht kan aflopen. Regisseur Chris Rock, met wie ze een gecompliceerde geschiedenis deelt, biedt haar een rol in zijn aankomende remake van Dreamgirls die haar carrière misschien nieuw leven kan inblazen.

Als zwarte vrouw in de dertig krijgt Misty te maken met racisme en de druk van een industrie die jeugd waardeert. Ze wijst huwelijk en kinderen af, verzet zich tegen middelmatige rollen van haar agent Topher Grace, en botst met haar getrouwde beste vriendin Anna Kendrick. In plaats van zich voor te bereiden op een auditie kiest ze vaak voor het nachtleven.

Bekende thema's raken niet

De film herhaalt bekende observaties over de jacht op roem in Hollywood. In een tijdperk van influencers en streamingdiensten voelt Rocks benadering vanaf het begin gedateerd. De keuzes van de hoofdpersoon verrassen zelden, en het commentaar op het najagen van roem komt over als standaardindustriepraat zonder nieuwe scherpte.

Bijrollen blijven dun uitgewerkt. Driver speelt een louche karikatuur zonder extra diepgang. Rocks eigen rol komt inconsistent over. Kendricks personage fungeert vooral als klankbord in plaats van een volwaardige tegenhanger. De hele cast lijdt onder een gebrek aan betekenisvolle uitwerking, ondanks de 103 minuten die op Misty zijn gericht.

Rosalind Eleazar draagt de film met charisma en diepgang

Eleazar levert het sterkste element van de film. Ze balanceert Misty's meest frustrerende eigenschappen met momenten van onderliggend talent en groeiende desillusie. Haar aanwezigheid domineert scènes door puur charisma en intensiteit, en brengt lagen aan een vrouw die verscheurd is tussen trots en overleving.

Een hoogtepunt is wanneer Misty het Dreamgirls-nummer One Night Only zingt. Eleazar toont zowel acteerrange als een krachtige zangstem die de sterrenkwaliteit van het personage benadrukt. In deze scènes lijken de lasten die Misty draagt even te verdwijnen, en komt de artieste die ze ooit was en nog steeds kan zijn naar voren.

Hoewel het archetype van de getroebleerde ster overgebruikt aanvoelt, tilt Eleazar het materiaal op met nuance die verder gaat dan wat op papier staat. Bekend van haar rol als Louisa Guy in de Apple TV-serie Slow Horses, overstraalt ze haar medespelers consequent in gedeelde scènes.

Een overladen verhaal ondermijnt de satire

Rock probeert te veel thema's tegelijk aan te snijden, waaronder racisme, klassisme, seksisme, dakloosheid, abortus en mentale gezondheid. De satire mist de scherpte om effectief te landen, en de humor voelt vaak geforceerd of gedateerd. Het script zou baat hebben bij strakkere redactie.

Een subplot draait om Daniel Kaluuya als Misty's broer Jay, wiens verhaal bipolaire stoornis op problematische wijze dramatisert en koppelt aan ongerelateerde politieaangelegenheden. Kaluuya brengt zijn gebruikelijke aanwezigheid, maar de rol blijft onderontwikkeld en uiteindelijk onderbenut.

Uiteindelijk behandelt Misty Green bekend terrein zonder onderscheid. De cyclus van ambitie, tegenslagen en tanende dromen verloopt voorspelbaar. Meer focus tijdens het schrijven en redigeren had een scherpere, memorabelere film kunnen opleveren in plaats van weer een festivaldrama dat verloren gaat.

Tags bij dit artikel