Cédric Kahn schetst rauwe tienerworstelingen in psychiatrische dramafilm 15/18 op Venetië

De nieuwste film van de Franse regisseur legt de dagelijkse realiteit van adolescenten in een gesloten ziekenhuisafdeling vast met documentaireachtige intimiteit en een onverwachte narratieve wending.

Cédric Kahn keert terug naar een grote Europese festivalcompetitie met zijn nieuwste film, een ingetogen en emotioneel directe dramafilm die zich afspeelt in een Franse psychiatrische afdeling voor patiënten van 15 tot 18 jaar. De film, internationaal bekend onder de werktitel 15/18 en in Engelstalige markten uitgebracht als A Place to Heal, vermijdt sentimentaliteit ten gunste van een nuchtere weergave van het dagelijks leven van kwetsbare adolescenten.

Een gesloten afdeling als centraal decor

Het grootste deel van de actie speelt zich af binnen de muren van een openbare ziekenhuisafdeling in een ongenoemde Franse stad. Patiënten doorlopen hun behandeling te midden van strenge regels, gezamenlijke maaltijden en begeleide interacties. Het verhaal begint met de turbulente heropname van de 17-jarige Lucia, gespeeld door Malou Khebizi, die dezelfde intense energie brengt als in haar eerdere rol in Wild Diamond. Haar verzet tegen het inleveren van persoonlijke spullen benadrukt de spanning tussen autonomie en noodzakelijke controle.

Medewerkers, waaronder hoofdpsychiater Etienne gespeeld door Kahn zelf, leiden de afdeling met een mix van autoriteit en vermoeidheid. Nieuwe stagiair Jules fungeert als stand-in voor kijkers die de intensiteit voor het eerst meemaken. Het scenario, ontwikkeld na uitgebreide observatie in soortgelijke instellingen en mede geschreven met Kahina Le Querrec, fictionaliseert alle personages en incidenten maar streeft naar authenticiteit.

Ensemble-dynamiek onthult dagelijkse realiteit

Het eerste deel benadrukt losjes verbonden scènes die het gemeenschappelijke ritme van de afdeling weerspiegelen. Ruzies over muziek escaleren tot voedselgevechten, terwijl stillere momenten individuele kwetsbaarheden belichten. Eloïse, gespeeld door Zoé Monpart, vertegenwoordigt een stillere vorm van wanhoop die het personeel zorgvuldig moet hanteren. Verpleegkundige Carole, gespeeld door Sophie Guillemin, belichaamt de strenge maar liefdevolle aanpak die in zulke omgevingen nodig is.

Vergelijkingen met films als The Class van Laurent Cantet en het werk van de Dardenne brothers dringen zich vanzelf op, gezien de observerende stijl en de focus op jongeren. Toch behoudt 15/18 zijn eigen identiteit door de prestaties van de grotendeels niet-professionele jonge cast.

Nieuwe patiënt verschuift focus naar catharsis

De komst van de onvoorspelbare patiënt Enzo, gespeeld door Kenji Peyran, brengt romantische complicaties met zowel Lucia als Eloïse. Deze ontwikkeling stroomlijnt het verhaal en leidt tot een slotdeel dat afwijkt van de ensemble-aanpak. De verschuiving maakt bredere shots buiten de afdeling mogelijk en een meer persoonlijke afloop voor één personage.

Cinematograaf Patrick Ghiringhelli gebruikt strakke, multicamera-framing gedurende het grootste deel van de film om een documentairegevoel te behouden, voordat het beeld in de slotscènes opengaat. De afdeling fungeert tegelijk als toevluchtsoord en gevangenis: bewoners worden beschermd tegen externe druk, maar hun innerlijke worstelingen blijven intact.

Venetië-selectie vergroot kansen op niche-release

De competitievoorstelling markeert Kahns eerste optreden op een van Europa’s grote festivals sinds 2018. Na zijn releases uit 2023 The Goldman Case en Making Of zet dit project zijn interesse in menselijke, ongepolijste vertelstijl voort. Distributeurs buiten Frankrijk zullen naar verwachting mikken op beperkte bioscoopreleases, met sterke potentie voor arthouse-streamingplatforms.