Cecil B. DeMille rondt bijbelse epos-trilogie af met precode-klassieker The Sign of the Cross uit 1932

Het historische drama uit 1932 van de regisseur springt eruit als de enige geluidsfilm in zijn vroege religieuze reeks en als een toonbeeld van spektakel uit het oude Hollywood.

Regisseur Cecil B. DeMille wordt het best herinnerd om zijn versie van The Ten Commandments uit 1956, maar hij bouwde een eerdere trilogie van religieuze epossen die het stille tijdperk overspande tot het begin van de geluidsfilm. De laatste film, de productie The Sign of the Cross uit 1932, blijft een opvallend precode-drama dat romantiek, geloof en de excessen van het oude Rome vermengt.

DeMille bewerkt een toneelstuk uit 1895 om de vervolging van vroege christenen te tonen

Anders dan de twee eerdere films die rechtstreeks uit de bijbel kwamen, baseert The Sign of the Cross zich op het toneelstuk uit 1895 van Wilson Barrett. Het verhaal speelt zich enkele decennia na Christus af tijdens de regering van keizer Nero. Na de grote brand van Rome in het jaar 64 beveelt de heerser een harde aanpak van christenen. De Romeinse prefect Marcus Superbus, gespeeld door Fredric March, raakt geïnteresseerd in een jonge gelovige genaamd Mercia, vertolkt door Elissa Landi.

Marcus worstelt om zijn groeiende genegenheid te rijmen met de eisen van zijn positie. Hij moet de bevelen van de keizer uitvoeren en tegelijk de vrouw die hij liefheeft beschermen. De film onderzoekt zijn innerlijke conflict en de bredere botsing tussen opkomende christelijke waarden en de hedonistische cultuur van het keizerlijke Rome.

Claudette Colbert geeft een sensuele intensiteit aan keizerin Poppaea

Claudette Colbert levert een memorabele prestatie als de jaloerse keizerin Poppaea. Haar personage smeedt complotten tegen Mercia en belichaamt de decadente kant van de Romeinse samenleving. De productie bevat verschillende scènes die voor die tijd de grenzen opzochten, waaronder een sensuele dans van Ancaria en arenascènes die de wreedheid en overdaad van het tijdperk benadrukken.

Deze elementen van verleiding en spektakel contrasteren scherp met het standvastige geloof van Mercia en haar medechristenen. De spanning tussen deugd en ondeugd geeft de film zijn blijvende dramatische kracht.

The Sign of the Cross sluit een onofficiële trilogie af die in het stille tijdperk begon

DeMille begon de reeks met zijn stille versie van The Ten Commandments uit 1923. Hij volgde die in 1927 met The King of Kings, een respectvol portret van Jezus dat wijdverbreide lof oogstte. The Sign of the Cross verscheen vijf jaar later als de enige geluidsfilm in de groep en de enige film die niet rechtstreeks uit bijbelse teksten kwam.

De drie films hielpen het genre van het bijbelse epos vorm te geven dat DeMille later in zijn carrière zou verfijnen. Ze dienden ook als vroege experimenten in grootschalig historisch vertellen die zijn latere successen beïnvloedden, waaronder de remake van The Ten Commandments uit 1956 en andere grote werken.

Waar de vroege DeMille-epossen vandaag te bekijken zijn

Alle drie de films uit de trilogie zijn nu publiek domein en streamen op Tubi. Kijkers kunnen via deze fundamentele religieuze epossen de ontwikkeling van DeMille volgen van stille spektakels tot vroege geluidsdrama's.